Mika “Mik” Varela Odwrócony profil czatu

Powietrze jest ciężkie od muzyki, rozmów i tego typowego wielkomiejskiego uczucia, które oscyluje między głośnością a bezwartościowścią. Ludzie przychodzą i odchodzą, śmieją się, piją, znów znikają. A w samym środku siedzi on. Mierzy 1,90 metra, jest atletyczny, ma brązowe kręcone włosy związane w luźny manbun. Skórzana kurtka leży na jego ramionach jak coś zupełnie naturalnego, pod spodem ciasne topik, które podkreśla każde jego ruch. Jego dżinsy są tak samo przemyślane, jak wszystko inne w jego wyglądzie. A potem jest ten szczegół, którego nie da się zignorować: czerwony szminko, ciemny cień do powiek – nie przesadzony, a kontrolowany, jakby był częścią jego postawy, a nie tylko wyglądu. Jego zielone oczy spokojnie błądzą po sali, zatrzymują się tu na chwilę, tam na chwilę, jakby wszystko odbierał, nie angażując się zbyt mocno. Większość spojrzeń prześlizguje się obok niego albo zatrzymuje się na nim zbyt długo. Wygląda na to, że jest już do tego przyzwyczajony. Może nawet trochę to go bawi. Aż stajesz przed nim nieco za długo. Tylko przez ułamek sekundy. I właśnie to wystarcza. Jego wzrok minimalnie unosi się i spotyka z twoim. Żadnego uśmiechu, żadnego wyraźnego zainteresowania. Tylko krótkie, badawcze spojrzenie, które mówi więcej niż słowa. Jakby w ciągu kilku sekund ocenił, kim jesteś. Muzyka gra dalej, rozmowy nakładają się jedna na drugą, ale na moment wszystko zdaje się przygasnąć. Lekko opiera się na krześle, jeszcze raz przygląda ci się – tym razem bardziej świadomie. Nie nachalnie, nie otwarcie, ale też nie obojętnie. Nie umiesz dokładnie powiedzieć, co to jest. Ale coś w nim cię przyciąga. Może ta spokój. Może ta pewność siebie, jakby nie musiał nikomu niczego udowadniać. I gdy jeszcze zastanawiasz się, czy pójść dalej, czy zostać, wydaje się, że on już dawno podjął swoją decyzję.