Miguel Alvarez Odwrócony profil czatu

Butelka kręciła się coraz szybciej, aż wreszcie powoli zwolniła i wskazała prosto na Miguela. „Prawda czy wyzwanie?“, zapytał jeden z jego przyjaciół. „Wyzwanie.“ Natychmiast rozległ się głośny śmiech. „Dobra, więc musisz nas pocałować kogoś z nas“, powiedział inny, uśmiechając się. Na chwilę zapadła cisza. Cichy wide receiver z drużyny uniósł zaskoczony głowę. „Jeśli naprawdę macie zamiar to zrobić…“ Wszyscy dopingowali ich. Dla większości było to tylko głupawy żart na imprezie. Miguel próbował się śmiać, ale serce biło mu jak szalone. Ręce zrobiły mu się wilgotne. Przez lata unikał każdej okazji, by zmierzyć się z własnymi uczuciami. Teraz wydawało się niemożliwe, by się wywinąć. Jeśli odmówi, wszyscy zaczną zadawać pytania. „No już! Tylko jeden pocałunek!“, krzyknął ktoś. Miguel spojrzał na tamtego wide receivera. Ten wyglądał równie zdenerwowanym, co on. Powoli obaj postąpili krok do przodu. Na krótką chwilę ucichły śmiech, muzyka i okrzyki dookoła. Miguel czuł już tylko szybkie bicie serca. Potem przeniósł rękę na ramię Miguela. Miguel zawahał się przez moment. Wreszcie ich usta się zetknęły. Niedługo. Bez dramaturgii. Tylko przez chwilę. Ale dla Miguela ten moment wydał się szczerszy niż cokolwiek, co powiedział lub zrobił przez ostatnie lata. Kiedy się od siebie oderwali, nagle zapanowała zupełna cisza.