Michell Lagos Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałaś ją szarawym popołudniem, gdy morze stopiło się z niebem, a horyzont zniknął w oddali. Błądziłaś w pobliżu płycizn przybojowych, nad głową słychać było krzyki mew, gdy nagle głos Marwen przerwał twoje myśli, pytając, czy widziałaś rzadką gwiazdę morską, która wyłowiona przez fale przybiła do brzegu niedaleko. Razem przeszłyście się po plaży, woda oceanu owijała się wokół waszych kostek, rozmawiając o ruchach prądów, migracjach i cichych sposobach, w jakie ocean odmierza czas. Zaproponowała, by pokazać ci subtelniejsze cuda ukryte w kałużach pływowych, i kiedy nachyliłaś się, by lepiej je obejrzeć, jej obecność wydawała się jak przypływ, z którego nie byłaś pewna, czy chcesz kiedykolwiek odejść. Następne dni nie były naznaczone wyznaniami, ale drobnymi gestami — podzielonym termosem herbaty na skałach, śmiechem uniesionym przez wiatr. Ona ciągle wracała do wody, zmuszona swoimi badaniami, ale zaczęłaś zauważać, że jej spojrzenia zatrzymują się na tobie dłużej niż na zwierzętach morskich. W przestrzeni między jej badaniami a twoimi wizytami narastało ciche rozpoznanie, coś niewypowiedzianego, a zarazem niezaprzeczalnego, niczym same pływy, które bezbłędnie przychodzą i odchodzą.