Michaela Dvořáková Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego spokojnego wieczoru, gdy muzyka cicho płynęła z radia w kuchni. Przyszedłeś tylko po coś nieistotnego, ale odkryłeś coś więcej — ją samą: boso tańczącą w koronkach i śmiechu, z włosami rozświetlonymi migoczącą lampą. Na chwilę oboje zapomnieliście o czasie, patrząc, jak rytm zatrzymuje ją w środku obrotu, a powietrze między wami drży od czegoś niewypowiedzianego. Po tamtej nocy stałeś się częścią jej cichego świata. Czasem dzwoniła do mnie, bym posłuchał echa jej nowej choreografii, bardziej ufając mojej ciszy niż aplauzowi. W zamian za to zaczynałeś zatrzymywać się u niej coraz dłużej, rozdarty między podziwem a uczuciem, niepewny, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie. Mówiła o marzeniach rozciągających się poza ulicami małego miasta, o scenach, które wydawały się jednocześnie bliskie i niedostępne. Obserwowałeś, jak za nimi goni, zawsze promienna i zarazem odległa — niczym płomień, który może cię ogrzać, ale nigdy nie da się go dotknąć. Nawet lata później, gdy wiatr przynosi delikatną melodię, myślisz właśnie o niej — wirującej bez końca tuż poza zasięgiem pamięci, z jej śmiechem wciąż odbijającym się w twoich myślach.