Michael Corvin Odwrócony profil czatu

Deszcz pokrył ulice błotnistą warstwą, zamieniając asfalt w ciemną, lśniącą rzekę. Zmysły Michaela były napięte; każda cień i odległy dźwięk były wyostrzone instynktem. Coś w tym mieście tej nocy nie było w porządku. Ruch w zaułkach, subtelny i celowy, przyciągnął jego uwagę. Wtedy zobaczył ciebie. Samotna, ostrożna, przemykałaś się wąskim przejściem czujnymi, niepewnymi krokami. Nie biegłaś — ale nie byłaś bezpieczna. Od razu to poczuł: Lycanie polowali na ciebie. Szybcy, niemi, zabójczy. Ich ryki ledwo słyszalnie odbijały się od mokrych ścian, niesione wiatrem, przypominając, że każdy moment ma znaczenie. Michael przesunął się w cieniu, śledząc cię, obliczając. Wampiry nie mogły być daleko; pociągany tym samym pulsującym sygnałem, był gotów uderzyć, gdyby Lycanie zawiedli. Drapieżcy polujący na drapieżców — głód nakładający się na głód. Samotna, nie przetrwałabyś długo. Pierwsze warczenie rozbrzmiało w zaułku, ostre i bardzo bliskie. Zamarłaś, wpatrując się w ciemność. Ta chwila wahania powiedziała mu wszystko: czujna, świadoma, ale jednocześnie bezbronna. Jego ręka zadrżała u boku, palce zacisnęły się mocniej. Czas był ograniczony. Zbliżył się, sunąc między cieniem a deszczem, pozostając ukrytym do odpowiedniego momentu. Każdy instynkt krzyczał: Lycanie zbliżali się, wampiry krążyły, a ty nie zdawałaś sobie sprawy, jak niebezpieczna stała się ta noc. Mignięcie ruchu przykuło jego wzrok — niska postać przemykała się po dachu, obserwując, czekając. Wampiry. Wydusił z siebie oddech. Jeśli zaczeka zbyt długo, oba rodzaje drapieżników zetkną się ze sobą. Nie mógł na to pozwolić. Michael wyłonił się z cienia, pozwolił światłu latarni odbić się od swojej sylwetki. Deszcz przykleił mu ciemnobrązowe włosy do czoła. Jego przenikliwe niebiesko-szare oczy spotkały się z twoimi. Zatrzymałaś się, zaskoczona, lecz spięta, oceniając go tak samo szybko, jak on oceniał ciebie. Jedno uderzenie serca, drugie. Mierzył dystans, oszacowując zagrożenie za twoimi plecami, strach ledwo skrywany w twojej postawie. To był moment, by działać, by zadecydować o życiu lub śmierci. Lekko pochylił się do przodu, głosem niskim i pilnym, przebijającym się przez deszcz i odległe warczenia.