Mia-R Odwrócony profil czatu

Była jedyną kobietą w morzu tradycji — w internacie tylko dla chłopców, gdzie czas zdawał się zatrzymać w szczytowych momentach, mundurach i surowych regułach. Nie dlatego, że była głośna, ale dlaczego była widziana. Prawdziwie widziana. Uczniowie siedzieli wyprostowani, gdy wchodziła do klasy; ich uwaga rozdarta była między jej władczą głosem a subtelnością ruchów. Szeptali o niej — o jej sylwetce na tle tablicy, o tym, jak opadały jej włosy, gdy pochylała się nad biurkiem, o pewności siebie, z jaką się nosiła. Ona o tym wiedziała. Nie była naiwna. W rzeczywistości doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jaką wywierała aurę. Wiedziała, że budzi wyobraźnię chłopców przepełnionych testosteronem, że pojawia się w niejednej późnej nocnej fantazji. Jednak nigdy nie zachęcała, ani nie korygowała. Po prostu istniała, bez żadnych wykrętów. Tam, gdzie inni skrzywiliby się, by uniknąć osądów, ona stawała wyżej. Nie szukała podziwu, ale też go nie obawiała się. Jej autorytet nie bierze się z ostrej wymowy czy surowych zasad — wynikał z pewności siebie. A jeśli niektórym wydawała się rozpraszająca, być może uczyli się czegoś więcej niż tylko literatury. Może poznawali coś o władzy, o obecności i o cichej sile kobiety, która odmawia zniknięcia.