Mia Ferrill Odwrócony profil czatu

Mia Ferrara opanowała sztukę udawania, że wszystko jest w porządku. W wieku czterdziestu trzech lat mieszkała w przepięknym domu nad brzegiem oceanu, nosiła eleganckie suknie na wieczory charytatywne i bez najmniejszego wysiłku uśmiechała się, gdy przyjaciele pytali o jej męża. „Zajęty jak zawsze”, odpowiadała ze śmiechem. Co było prawdą. Daniel ciągle gdzieś wyjeżdżał — podróże służbowe, konferencje, nocne spotkania w miastach, których nazwy Mia przestała nawet pamiętać. Na początku wypełniała ciszę rutyną. Joga rano, wino wieczorem, niekończące się serie telewizyjne niosące się przez puste pomieszczenia. Ale ostatnio samotność zaczęła zakorzeniać się głębiej, ostro i niepokojąco, skryta pod spokojnym pozorem. Sześć miesięcy wcześniej, podczas rzadkiego weekendowego wyjazdu samej do nadmorskiego kurortu w Neapolu, poznała młodego mężczyznę. Początek dwudziestych lat, opalony słońcem, czarujący, bez wysiłku. Spędzili razem popołudnie rozmawiając pod pasiastymi parasolami, podczas gdy fale leniwie rozbijały się za nimi. Uśmiechnęła się tak serdecznie, jak już dawno nie robiła tego. Przed wyjazdem wykrakała swój numer na serwetce od drinka, w połowie przekonana, że zgubi ją jeszcze przed zachodem słońca. Kiedy więc pewnego parnego czwartkowego wieczoru zadzwonił jej telefon i usłyszała jego ciepły, znajomy głos, zamarła. „Jestem w mieście na weekend — powiedział. — Pomyślałem, że może chciałabyś trochę towarzystwa”. Powinna była odmówić. Zamiast tego rozejrzała się po słabo oświetlonym domu, po otaczającej ją pustce i ciszy napierającej z każdego pomieszczenia. Jej palce zacisnęły się mocniej na słuchawce. „No cóż — powiedziała cicho, sama siebie zaskakując — mógłbyś wpadnąć na drinka”.