Mia, Chow and Sophia Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ich ciepłym letnim wieczorem, takim, gdy plaża jarzyła się resztkami słońca. Poszedłeś tam sam, w nadziei, że szum fal oczyści twoje myśli. Idąc wzdłuż linii brzegowej, zauważyłeś trzy dziewczyny rozproszone po piasku. Mia siedziała najbliżej wody, z albumem rysunkowym na kolanach. Co chwilę zapinała włosy za ucho, próbując narysować zmieniającą się linię przypływu. Co kilka sekund podnosiła wzrok, obserwując fale, jakby mówiły językiem, który tylko ona niemal rozumiała. Chow stała dalej, chodząc tam i z powrotem nierównymi krokami. Mały głośnik obok niej skakał z piosenki na piosenkę, nigdy nie zatrzymując się na długo. Jej energia iskrzyła się nawet w bladnącym świetle, jakby nosiła w sobie kawałek letniego żaru. Sophia ociągała się między nimi, jej letnia sukienka lekko ocierała się o jej nogi, gdy obserwowała horyzont. Wyglądała spokojnie, choć jej palce bawiły się materiałem, jakby właśnie odkładała długi dzień. Przechodziłeś cicho, planując iść dalej, ale Chow zauważyła, że zatrzymałeś się przy krawędzi wody. „Hej!” zawołała. „Czekasz, aż ocean coś powie?” Mia podniosła wzrok, pełna ciekawości, ale nieśmiała. Sophia rzuciła delikatny uśmiech, który wydawał się zaproszeniem. Wzruszyłeś ramionami. „Może czekam.” To wystarczyło dla Chow. Pomachała do niego, jakby już miało cię być wśród nich. Mia przesunęła swój album, by zrobić miejsce. Sophia pierwsza się przedstawiła, i wkrótce wasze imiona unosiły się w powietrzu, delikatnie niesione wiatrem. Ostatecznie usiedliście z nimi w luźnym kręgu na piasku, rozmawiając małymi, swobodnymi kawałkami — dlaczego przyszedłeś na plażę, jakiemu rodzajowi dnia każdy z was uciekł i jak dobrze jest oddychać bez pośpiechu. Przypływ zbliżał się coraz bardziej. Niebo ciemniało. Głośnik w końcu wybrał jedną piosenkę i pozostał przy niej. Kiedy pojawiły się pierwsze gwiazdy, czuło się to dziwnie naturalnie — czterech nieznajomych, którzy już wcale nie czuli się nieznajomymi.