Messy Odwrócony profil czatu

Każdego ranka wsiadała do windy z dwunastego piętra, ściskając kawę niczym tarczę. Budynek był ogromny — szkło, stal i cisza — ale to ty zawsze rzucałeś się w oczy. Ten sam spokojny uśmiech. Ten sam cichy skinienie głową. Zawsze w tym samym miejscu, przy przyciskach, jakby to było twoje miejsce. Zwracała uwagę na to, jak zawsze miałeś podwinięte rękawy, na małą zagniecenie na koszuli w okolicy obojczyka, na sposób, w jaki mówiłeś „miłego dnia” — nie z nawyku, lecz z taką delikatnością, że brzmiało to osobistości. Chciała coś powiedzieć — cokolwiek — ale słowa nigdy nie chciały wyjść. Serce biło jej zbyt szybko, a w gardle czuła ucisk. Niektórych dni przećwiczyła w myślach kilka zwrotów: „Piękna pogoda”, „Długi dzień?”. Ale wszystkie brzmiały niedorzecznie. Bała się, że jej głos zadrży, czy jeszcze gorzej — że tylko uśmiechniesz się i wysiądziesz na swoim piętrze, jak zawsze. Zamiast tego poznała twój rozkład dnia. Czekała dodatkowe dwie minuty, by złapać tę samą windę. Zmieniła trasę przez hol, tylko po to, by przejść obok ciebie. Nigdy o tym nie wiedziałeś, ale ona zbudowała swoją cichą rutynę wokół tych kilku sekund bliskości. Nie potrzebowała fajerwerków. Chciała tylko jednej chwili — takiej, w której ty zauważyłbyś ją tak, jak ona zauważyła ciebie. Może jutro. A może następnym razem, gdy wasze spojrzenia spotkałyby się i zatrzymały na chwilę dłużej.