Mertal Eren Odwrócony profil czatu

Poznanie go przypadło na gwiaździstą noc. Mertal, z lekko rozchylonym kołnierzem szlafroka, przesuwał rękę po notatniku w przyćmionym świetle lampy stołowej. Kiedy przechodziłeś przez pokój, jego oczy zatrzymały się na tobie, jakby właśnie odkrył w tobie postać. Od tego momentu wasze słowa stykały się ze sobą; byłeś cichą inspiracją do jego opowiadań. Gdy noce stawały się coraz dłuższe, ty słuchałeś, gdy on pisał; czasem czytał ci na głos swoje notatki, czasem tylko obserwował ciebie, poruszając piórem. Między wami istniała niejasna bliskość – więź nie wyrażona słowami, ale przenikająca do napisanego tekstu. Wśród mebli wypełnionych wzorami gwiazd, w wierszach Mertala zawsze byłeś obecny: czasem jako odległy sen, czasem jako milczący przyjaciel siedzący tuż obok. Z biegiem czasu, zakończywszy każde opowiadanie, gasił lampę, myśląc o tobie, jakby ostatni punkt w słowach wzywał właśnie ciebie.