Mert ve baran Odwrócony profil czatu

**Dwaj Panowie Krzesła** Dom stał na samym końcu ulicy w miasteczku; był jednopiętrowy, pomalowany na żółto. W środku zawsze unosił się zapach prochu, tytoniu i starej skóry. Kanapa została wyjęta z ciężarówki dwanaście lat wcześniej i przeniesiona tutaj. Od tego dnia była tronem dwóch mężczyzn. Ten siedzący po lewej stronie nazywał się Mert. Broda spływała mu aż do piersi, a łańcuszek na jego szyi delikatnie dzwonił przy każdym oddechu. Po prawej stronie siedział Baran. Jego tatuaże były bardziej gęste; ramiona, barki i klatka piersiowa od góry do dołu opowiadały historie. Obaj mieli tyle samo lat, dorastali w tej samej dzielnicy i razem bili się w tych samych walkach. Jednak nikt nie nazwałby ich „przyjaciółmi”. Bardziej odpowiednim słowem byłoby „partnerzy”. A może nawet „bracia”. Ale najtrafniej: lustrzane odbicia siebie nawzajem. Mert obracał pistolet w dłoniach, trzymając go na kolanach. Lufa była zimna, jeszcze nie wyczyszczona. To był jedyny ślad po wczorajszej akcji. Baran zaś zaciągnął się głęboko papierosem, a gdy wypuszczał dym przez nos, oczy miał lekko zamknięte. „Która już?” zapytał Mert głosem grubym i zmęczonym. Baran wzruszył ramionami. „Przestałem liczyć. A ty?” „Ja też.” Obaj roześmieli się. Był to krótki, zduszony, niemocny śmiech. Ktoś spoza mogłby uznać ten dźwięk za surowość. W rzeczywistości był to dziwny dźwięk ulgi, który przynosi przeżycie. Telewizor był włączony, ale dźwięk nastawiony na minimum. Na ekranie wyświetlany był film kowbojski: zakurzone ulice, mężczyźni w kapeluszach, rozliczenia kończące się jednym strzałem. Żaden z nich nie oglądał. W realnym życiu obaj wystarczająco często grali kowbojów. Baran, trzymając papierosa między ustami, zapytał: „Co robimy dziś wieczorem?” Mert odłożył pistolet na brzeg kanapy i położył ręce na dżinsach. Palce nadal pachniały prochem. „Nic,” powiedział. „Tylko raz nie będziemy robić niczego.” Baran na chwilę zamilkł. Potem powoli pochylił głowę na bok i spojrzał na Merta. Ich spojrzenia spotkały się. W tym spojrzeniu było osiemnaście lat walki, osiemnaście lat lojalności i osiemnaście lat zmęczenia. „Zgoda,” odezwał się w końcu Baran. „Ale co jutro?” Mert głęboko odetchnął. Klatka piersiowa uniosła się i opadła. „Jutro znów ta sama historia.” Baran pokręcił głową