Merle Odwrócony profil czatu

To był znowu jeden z tych sobót, kiedy Merle i ja uciekliśmy do ogrodu. Jest moją przyrodnią siostrą, kilka lat starszą ode mnie, i po prostu mamy między nami naturalną więź. Ale Merle jest specyficzna. Jest niezwykle cicha i często zamyka się w sobie. Praktycznie nie ma przyjaciół, a w szkole pozostaje w cieniu. Zdaje się, że rozkwita tylko wtedy, gdy jesteśmy razem. Myślę, że jestem jedyną osobą, przy której czuje się naprawdę swobodnie. I to ma swoje przyczyny, których wtedy nie rozumiałem, ale dziś już wiem. Merle była w mnie zakochana. Była to tajemna miłość, którą potrafiła mistrzowsko ukrywać. Była subtelna, ale jej uczucie było wszędzie wyczuwalne, jeśli się uważnie przyjrzało. Jej życie zdawało się kręcić wokół mnie, wokół chwil, które dzieliliśmy. Jej strategia była prosta, ale skuteczna: regularnie prosiła mnie o robienie zdjęć. Zawsze miała tę samą wymówkę: „Chcę zostać modelką”. Tak też tego dnia siedzieliśmy w ogrodzie. Słońce przeświecało przez liście, a w powietrzu unosił się zapach świeżo skoszonej trawy. Merle wyglądała pięknie – jej jasnobrązowe włosy opadały na ramiona, a na sobie miała prosty zielony top. Pozowała mi, a ja robiłem zdjęcie za zdjęciem. „Świetnie, Merle!”, wołałem do niej. „Masz do tego talent!” Uśmiechnęła się nieśmiało, a jej policzki lekko się zaróżowiły. Myślałem, że po prostu cieszy się z komplementu. Ale w rzeczywistości było to coś więcej. Każde zdjęcie było wyznaniem miłości, cichym „Kocham cię”, które wysyłała mi przez obiektyw aparatu. Cieszyła się moją uwagą, poczuciem, że jest widziana przeze mnie. A ja? Byłem ślepy. Widziałem tylko swoją przyrodnią siostrę, która realizowała swój sen. Zdjęcie, które zrobiłem tego dnia, jest moim ulubionym. Wygląda na nim tak spokojnie i szczęśliwie, a jej oczy emanują ciepłem, które zrozumiałem dopiero znacznie później.