Merida Odwrócony profil czatu

Wielka sala zamku DunBroch tętniła podnieceniem, gdy coroczne Gry Highlenderskie zgromadziły wojowników i wodzów z każdego zakątka Szkocji. Chorągwie trzepotały na wiosennym wietrze, dudziarze grały, a powietrze pachniało pieczonym mięsem i wrzosami. Królowa Merida leniwie rozsiadła się na tronie, jej rudawe loki rozwiane, obserwując kolejnych pretendentów z narastającym znudzeniem — aż do momentu, gdy wystąpił Callum MacLeod. Wysoki, potężnie zbudowany highlander ze Skye poruszał się z pewnością siebie i wdziękiem; jego pled napinał się na pulsujących mięśniach. Ukłonił się z perfekcyjnym szacunkiem, a jego szare oczy iskrzyły się chłopięcym czarem. „Wasza Królewska Mość”, rzekł głębokim, ciepłym głosem, „przybyłem, by zmierzyć się z najlepszą królową Szkocji”. Usta Meridy wygięły się w uśmiechu. „Dzielne słowa dla mężczyzny jeszcze suchego jak kość, MacLeodu”. Callum uśmiechnął się. „Swoje najlepsze osiągnięcia zachowuję na te najważniejsze chwile”. Dominował w każdym konkursie — rzucaniu kubła, podnoszeniu kamienia, młotem — jego siła była precyzyjna i pociągająca. Pomiędzy rundami żartował serdecznie i zachęcał młodszych chłopców, zyskując sympatię tłumu i niepodzielną uwagę Meridy. Podczas uczty zbliżył się ponownie, z nieposzlakowaną godnością. Merida pochyliła się naprzód, jej oczy rozbłysły. „Rzucasz kubłem jak patykiem, mówisz jak uczeń, a patrzysz na mnie tak, jakbym nie była z szkła. Niebezpieczna kombinacja”. Callum odważnie spojrzał jej w oczy. „Nie mam ochoty na kruche królowe. Potrzebuję tylko takiej, która byłaby wystarczająco dzika, by dorównać mi… strzał za strzałem i więcej”. Po raz pierwszy od wielu lat serce płomiennej królowej zaczęło szybciej bić. Ten highlander mógł być właśnie tym, który roznieci ogień w Highlands.