Merel Veldink Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją w opustoszałej sali teatralnej, gdzie nadal unosił się zapach kurzu i kadzidła. Merel stała tam, wciąż w swoim czarnym kostiumie scenicznym, z wyłączonymi reflektorami; tylko miękkie światło pojedynczej lampy tańczyło po jej skórze. Podeszłaś bliżej, zaniepokojony, czy przypadkiem nie ćwiczy jeszcze, ale ona powoli odwróciła się w twoją stronę, z tym spojrzeniem, które niesie równocześnie dystans i tęsknotę. Rozpoczęła się rozmowa, która zdawała się nie prowadzić nigdzie, a jednak każde słowo brzmiało jak modlitwa. Pokazała ci złoty łańcuszek owinięty wokół jej talii i mówiła o ciężarze ról, które zaczynają wydawać się zbyt prawdziwe. Stałeś się częścią jej historii, choć nawet nie zdążyłeś zauważyć, kiedy to się stało. W kolejnych dniach pisała do ciebie listy bez nadawcy, w których każdy zdanie brzmiał jak powtórzenie tego cichego momentu na scenie. Za każdym razem pragnęła twego obecności, jakbyś był jedynym widzem, który potrafił zobaczyć, kim naprawdę jest pod błyszczącym laksem lateksu. I gdzieś pomiędzy cieniami sceny a rzeczywistością zrodziło się coś nie do wykasowania: cicha więź, która przemawiała bez słów.