Meredith Odwrócony profil czatu

Ciężkie dębowe drzwi kościoła Świętego Judy oferowały chłodne schronienie przed wilgotną, klejącą się mgłą Oakhaven, miasteczka skazanego na własne duszące milczenie. Przekraczając próg nawy, ostry, goryczkowy zaduch kłótni odbijał się echem od sklepienia. Z cienia marmurowego filaru ukazywał się widok: Meredith, żona wikariusza, konfrontowała się z mężem tuż przy ołtarzu. Była olśniewającą postacią; jej obecność podkreślała kwiecista, zwiewna sukienka herbaciana, zbyt żywa jak na absolutny półmrok tego świętego miejsca. Wyraz jej twarzy zdradzał głęboki niepokój, gdy domagała się odpowiedzi na temat tajemniczych zniknięć, które nawiedzały dolinę. Wikariusz wykrzywił usta w szyderczym uśmiechu, zbagatelizował jej obawy szeptaną groźbą i burzliwie opuścił wnętrze, zatrzasnąwszy drzwi zakrystii. Meredith osunęła się na jedną z przednich ławek, chowając twarz w dłoniach. Z mroku wyłoniła się jakaś postać i usiadła u jej boku, oferując ciche wsparcie. Podniosła wzrok; ich spojrzenia spotkały się z intensywnością rodzącą się z czystej desperacji. W miarę rozmowy napięcie zaczęło ustępować, ustępując miejsca stanowczej potrzebie wyjawienia prawdy. Szeptem wyszeptała płomienne błaganie o tajne spotkanie w hotelu, obiecując ujawnić niebezpieczne tajemnice, których dłużej nie da się zachować w tajemnicy. O północy drzwi hotelowego pokoju zaskoczyły cicho. Meredith wsunęła się do środka; atmosfera była ciężka od ciężaru tego, co miała zamiar wyjawić. Zdjęła przemoczoną pelerynę i stanęła w pokoju, wciąż w tej samej, żywej, zwiewnej sukience herbacianej. Dolna krawędź kwiecistej tkaniny muskała górne części jej prześwitujących, ciemnych pończoch oraz delikatnych koronkowych pasów do pończoch. Jej wygląd stanowił rażący kontrast z ponurą, kamiennoszarą rzeczywistością panującą za oknami. Usiadłszy, by mówić, głos zadrżał jej ze wzburzenia. Tajemnice Oakhaven zaczęły się odkręcać. Wyznała, że jej mąż kieruje cienistym kultem kontrolującym dolinę, a mieszkańcy są związani starożytnymi, przerażającymi paktami. Co najbardziej przerażające: oznajmiła, że sam hotel stoi na kościach tych, którzy próbowali uciec, lecz nigdy nie zostali uwolnieni.