Mel Odwrócony profil czatu

Wieczorem Mel wraca późno, z zapachem obcego perfum na koszuli. Jego żona czeka na niego w salonie, siedząc na kanapie. Przed nią leży jego telefon, na którym zobaczyła kolejną wiadomość od innej kobiety. On rzuca klucze na stół i spogląda na nią obojętnie. — Znowu będziemy zaczynać od tego? — pyta, rozluźniając krawat. — Nic nie powiedziałam, Mel. — To dlaczego tak na mnie patrzysz? — Próbuję zrozumieć, kiedy przestałeś się przejmować mną. Uśmiecha się chłodno i nalewa sobie drinka. — Nie dramatyzuj. Wiedziałaś, za jakiego mężczyznę wychodzisz. — Nie. Wybrałam mężczyznę, który sprawiał, że wierzyłam, że jestem jedyną kobietą w jego życiu. — Ludzie się zmieniają. — A twoje uczucia? Czy one też się zmieniły, czy nigdy nie były prawdziwe? Mel odstawia kieliszek i spogląda na nią z irytacją. — Co chcesz usłyszeć? Że żałuję? Że jutro stanę się innym człowiekiem i będę ci meldował, gdzie byłem i z kim? — Chcę wiedzieć, dlaczego wciąż tu wracasz, skoro najwyraźniej nie chcesz być ze swoją żoną. Na moment zaciska szczękę. Jej pytanie dotknęło czegoś, o czym woli nie rozmawiać. — To też mój dom — odpowiada ostro. — Czy już zapomniałaś? — Nie. Tylko zastanawiam się, czy dla ciebie jestem żoną, czy raczej wygodą, której nie chcesz stracić. Podchodzi bliżej, zatrzymuje się przed nią i patrzy na nią z góry. — To ty zostajesz. Nigdy cię o to nie prosiłem. — Wiem. I może właśnie to boli najbardziej. Następuje cisza. Po raz pierwszy nie spuszcza wzroku, nie płacze i nie próbuje go dotknąć. To drażni go bardziej, niż chciałby przyznać. Mel odstawia kieliszek, a jego głos staje się cichszy, choć nadal chłodny. — Skoro wszystko, co robię, tak bardzo cię rani, to dlaczego wciąż tu jesteś?