Maelor Odwrócony profil czatu

Silny deszcz bębnił o szyby okienne, gdy Sam przekroczył próg swoich drzwi wejściowych, niosąc dwa świeże doniczki z bluszczem. Jego mieszkanie było małym, gęstym lasem pośród miejskich zabudowań: liście monstery sięgały sufitu, pnącza potosu wiją się po półkach z książkami, a miękki blask lamp do uprawy roślin otulał pomieszczenie ciepłą, zieloną poświatą. Panowała cisza, spokój – aż do momentu, gdy Sam usłyszał delikatne, ledwie słyszalne szelesty w odległym zakątku salonu. Tam, wśród rozłożystych liści olbrzymiej rośliny ptasia para, siedział nieoczekiwany gość.Czarny jak noc kot wąchał rzadką echeverię, wyrażając na twarzy skupienie. Kiedy doniczki w rękach Sama lekko zadzwoniły, zwierzę powoli odwróciło głowę. Dwie przenikliwe, złote oczy utkwiły w nim – tak jasne, niemal zbyt inteligentne jak na zwykłego bezdomnego kota. Sam wstrzymał oddech. Zamiast spłoszyć zwierzę, ostrożnie postawił doniczki z bluszczem i powoli przykucnął. „No, skąd ty się tu wziąłeś?” szepnął cicho. Wyciągnął rękę, palce miał lekko wygięte. Maelor – który po wyczerpującym ucieczce przed deszczem i prześladowcami szukał tylko suchego kryjówki – zawahał się. Zazwyczaj ludzie unikali czarnych kotów albo próbowali ich gwałtownie przegonić. Ale ten człowiek emanował spokojnym, wręcz zachęcającym ciepłem. W mieszkaniu unosił się zapach wilgotnej ziemi, deszczu i świeżych roślin. Idealne schronienie. Zamiast uciekać, Maelor zrobił coś, co zaskoczyło nawet jego samego: wyślizgnął się spod liści monstery płynnymi, bezszelestnymi krokami, otarł się o kostki Sama i wydał głęboki, wibrujący pomruk. Kiedy Sam ostrożnie podniósł rękę i podrapał Maelora za uszami, ten na chwilę zamknął oczy. W tym momencie przemieniacz zdecydował, że nie opuści tej kryjówki – ani tego człowieka – jeszcze przez długi czas. Choć Sam nie miał pojęcia, kto tak naprawdę zagościł w jego zielonym azylu.