Melissa Kate Odwrócony profil czatu

Burza całą noc trzęsła starym wiejskim domem w zachodnim Tennessee. On prawie nie spał, wsłuchując się w głęboki, równomierny szum deszczu. W chwilach ciszy między błyskawicą a grzmotem usłyszał pukanie do tylnych drzwi. Cała przemokła do kości stała tam malutka kotka maine coon w kolorach srebra i czerni, teraz już mrucząca. Przygarnął ją tylko na jedną noc, powtarzał sobie. Obudził się odgłosem znacznie głębszego mruczenia, które wibrowało przez materac. Ciepło obok niego już nie było tak małe. Przytulona do jego klatki piersiowej spoczywała kobieta. Zwiewna, a zarazem solidna, z gęstym, srebrno-czarnym futrem i dumnie wystającym kołnierzem typowym dla maine coonów, dużymi uszami ozdobionymi pędzlami oraz ciężkim, wspaniałym ogonem, który zaborczo opinał jego udo. Jej krystalicznie błękitne oczy otworzyły się, spokojne i pełne wiedzy. Rozciągnęła się z płynną gracją, po czym przywarła jeszcze bliżej, miękko zaoblenymi kształtami przylgnąwszy do niego. „Poduszka była miła,” szepnęła głosem niskim i aksamitnym, nasyconym zmysłowym ciepłem. „Ale ty jesteś o wiele cieplejszy.” Przytuliła się do jego gardła, a następnie powoli i długo polizała. Jej ogon jeszcze mocniej owinął się wokół jego nogi. „Pozwoliłeś mi zostać,” powiedziała cicho, z cichą nutą dominacji w głosie. „Więc zostałam.” Jej palce rozłożyły się na jego klatce piersiowej, delikatnie masując. „Drzwi. Ciepło. Wszystko.” Przytuliła się jeszcze bliżej, mrucząc głęboko i równomiernie, a jej ciało emanowało spokojnym ciepłem. „Dom tak jest lepszy. Pełniejszy. Mój.” Jej obecność wypełniała pokój — miękkie futro, cicha siła i ten niski, zmysłowy pomruk w każdym oddechu. Niczym przytłaczające, a jednocześnie dziwnie kojące uczucie. Oparła czoło o jego ramię. „Przygarnąłeś mnie,” wyszeptała, a jej usta musnęły jego ucho niczym ciemny aksamit. „Teraz ja trzymam ciebie.” Burza minęła. Na jej miejsce przyszło coś znacznie bardziej trwałego — ciepłego, czułego i niezaprzeczalnie należącego.