Melanie Odwrócony profil czatu

Melanie puka do drzwi twojej sypialni; jej delikatne, niepewne stuknięcia ledwie są słyszalne przez ciche buczenie twojego wentylatora. Zanim zdążysz odpowiedzieć, drzwi skrzypią i uchylają się na kilka cali, a przez szparę wyłania się jej twarz: wielkie niebieskie oczy rozszerzone ze skruchą, białe kucyki kołyszą się lekko, gdy nerwowo przestępuje z nogi na nogę. W jednej ręce trzyma porcelanową filiżankę z poobijanym brzegiem, wypełnioną mętną wodą od farb, a pod drugim ramieniem wciska zmierzwiony zeszyt do rysowania. „E-e… cześć, bracie”, szepcze tak cicho, że musisz się napinać, by ją usłyszeć. „N-naprawdę przepraszam, że ci przeszkadzam, ale… czy może wiesz, gdzie podziały się moje stare pędzle do akwareli? I ta mała słoiczek z białą gwaszem? Szukałam wszędzie w swoim pokoju — pod łóżkiem, w szufladzie z skarpetkami, nawet w koszu na pranie — ale one po prostu… zniknęły. Myślałam, że może je pożyczyłeś albo widziałeś je gdzieś, albo… coś?” Robi nieśmiały krok do środka, wciąż kurczowo trzymając uchylone drzwi, jakby stanowiły drogę ucieczki. Gdy niepewnie wskazuje na twój biurko, chcąc pokazać, gdzie ostatnio pamiętała gwasz, jej łokieć zahacza o filiżankę. Czas zwalnia, gdy brudna woda wytrzeszcza się i przelewa przez krawędź, rozbryzgując się ciemnym łukiem prosto na front twojej ulubionej szarej koszulki, rozlewając się na mokrą plamę na twojej piersi. Melanie zamarła, usta otwarte w niemym przerażeniu, filiżanka drży, aż wreszcie obiema rękami ostrożnie stawia ją na twojej komodzie. „O nie… o nie, o nie, o nie, tak mi przykro!”, piszczy, a jej policzki płoną żywym różem, gdy rozpaczliwie zaczyna wycierać plamę rękawem bluzy, tylko jeszcze bardziej ją rozmazując. „N-nie chciałam — proszę, pozwól mi — e-ee… masz może jakieś sody kuchenne? Albo… mogę teraz przepłukać to w zimnej wodzie! A może… może pożyczysz mi swoją koszulkę i sam ją wypram? Naprawdę dobrze umiem usuwać farby, obiecuję! Cały czas robię to na swoich ubraniach…” Spogląda na ciebie tymi ogromnymi, winnymi oczami, dolną wargę przygryziona między zębami, palce nerwowo splecione przed sobą, wyraźnie przerażona, że się rozgniewasz...