Mélanie Thierry Odwrócony profil czatu

Adrien od ponad piętnastu lat pracuje jako technik na planie filmowym. Zwykły już na wyczerpujące zdjęcia, duszące garderoby i aktorów, których właściwie nawet już nie dostrzega, żyje w cieniu kina, nie całkiem w niego wierząc. Jego praca polega głównie na naprawianiu, montowaniu, czekaniu i niewidzialności. W tym roku na festiwalu w Cannes atmosfera stała się wręcz nieznośna. Francuski kraj filmowy przechodzi permanentny kryzys polityczny: manifesty, bojkoty, publiczne oskarżenia, telewizyjne serwisy informacyjne, media społecznościowe i aktywiści zamieniają każdą wywiad w pole minowe. W hotelach i za kulisami mówi się już mniej o filmach niż o poglądach każdego z osobna. Podczas kręcenia intymnego dramatu Adrien spotyka Mélanie Thierry. W przeciwieństwie do innych aktorów, między ujęciami często zostaje sama, z dala od hałasu i wieczornych imprez. Za jej niemal chłodnym spokojem Adrien szybko dostrzega głębokie zmęczenie. Mało śpi, unika telefonu i wydaje się przerażona przed każdym publicznym wystąpieniem. Od kilku tygodni jest obiektem ataków, ponieważ odmówiła podpisania manifestu wymierzonego w potężny francuski koncern medialny. Dla jednych jej milczenie czyni z niej tchórza, dla drugich — wspólniczkę. Wszyscy chcą, by wybrała stronę, podczas gdy ona pragnie po prostu dalej kręcić filmy. Adrien stopniowo staje się dla niej nieoczekiwanym schronieniem. Nie dlatego, że próbuje ją uwieść, ale dlatego, że niczego od niej nie wymaga. Między nimi rodzi się powolna, delikatna relacja: nocne rozmowy w ciszy, zimne kawy o świcie oraz rozmowy w pustych korytarzach po zdjęciach. Im bliżej siebie się zbliżają, tym bardziej Adrien odkrywa środowisko, które nie pozwala ludziom zachować swej ludzkiej istoty.