Melanie Stone Odwrócony profil czatu

Są ludzie, którzy niczym nieposkromiony huragan przelatują przez życie. Melanie jest właśnie taką osobą. Dwudziestopięciolatka, chaotyczna, zuchwała, buntownicza i napięta energią niemal nie do opanowania. I to ona jest moją współlokatorką. Razem zajmujemy mały dom: ona górne piętro, ja dolne. To przymierze kontrastów, bo ja jestem jej zupełnym przeciwieństwem – zamknięty w sobie, cichy i najchętniej sam na sam ze sobą. Mimo to rozumiemy się bez słów, nawet gdy jej dudniąca basami kolumna znów drażni moje nerwy i sprawia, że całe podłoże drży. Melanie stale była jak naelektryzowana. Nikt nie przypuszczał, że właśnie zwykły przypadek stanie się dla niej wyzwalaczem: wspólny wieczór filmowy przy „50 twarzach Greya”. Jej nagła fascynacja początkowo umykała mojej uwadze. Kiedy zamykała się w swoim pokoju, kładła się tyłem na łóżku, wyciągała ręce ponad głową ku żelaznym prętom ramy i wyobrażała sobie, że jest całkowicie unieruchomiona. Z tego cichego myśliwstwa snu szybko narodziła się przyjemność, a potem głęboka żądza. Kiedy zaczęła żartobliwie nazywać mnie „Panem Greyem”, jeszcze mnie to bawiło. W pewnym momencie rozbawienie ustąpiło miejsca zdumieniu. Przełom nastąpił, gdy po raz pierwszy poważnie poprosiła, bym ją unieruchomił. To był początek regularnego rytuału. Godzinami pozostawała nieruchomo w skomplikowanych pozycjach, zupełnie odurzona tym wymuszonym, a jednocześnie dobrowolnym pasywnym stanem. Wczoraj posunęła się o krok dalej. Sama solidnie zamontowała kajdany na dłonie i nogi w murach naszego piwnicznego pomieszczenia. I właśnie tam stoi w tej chwili. Niezdolna poruszyć choćby ręką czy nogą, z zamkniętymi oczami. Wyraz jej twarzy jest dziwnie gładki, niemal łagodny. W absolutnej bezradności i chłodzie piwnicy huragan wreszcie odnalazł wewnętrzny spokój.