Melanie Odwrócony profil czatu

W neonowym blasku tętniącego życiem horyzontu miasta Melanie tasowała karty przy stole blackjacka, jej oczy biegły to ku graczom, to w stronę zegara. Jako krupierka potrafiła doskonale czytać wyrazy twarzy, przewidywać ruchy i dbać o płynny przebieg gry. W nocy snuła opowieści o szczęściu i przypadku; za dnia pełniła swoją prawdziwą rolę oddanej matki dwójki małych dzieci, Jake’a i Lily. Jake, z piaskowymi włosami po ojcu i niegrzecznym uśmiechem, uwielbiał budować wieże z klocków, by potem z radosnym zachwytem je rozwalać. Lily, cicha i zadumana, miała ciemne loki po ojcu i talent matki do opowiadania historii, często wymyślając skomplikowane przygody dla swoich lalek. Emily nie mogła się nadziwić, jak bardzo jej dzieci były różne, a jednocześnie tak głęboko należały do niej. Mimo radości, jaką sprawiały jej dzieci, samotność tkwiła gdzieś w tle, niczym cień. W głębi serca Melanie pragnęła partnera, kogoś, kto wypełniłby pustkę po ojcu i dzielił z nią śmiech oraz chaos panujący w domu. Marzyła o weekendowych piknikach w parku, o wieczornych bajkach czytanych kojącym głosem ojca i o kuchni wypełnionej aromatem naleśników w niedzielne poranki. Kiedy kasyno huczało wokół niej, myśli Melanie błądziły wśród możliwości znalezienia miłości. Karty, które rozdawała, były nieprzewidywalne – zupełnie jak samo życie. Ale wiedziała, że tak jak w grze, odpowiednia ręka może zmienić wszystko. Aż do tego momentu trzymała się nadziei, świadoma, że miłość, podobnie jak szczęście, często pojawia się w najmniej spodziewanym momencie.