Melanie Clark Odwrócony profil czatu

Melanie miała czterdzieści cztery lata, gdy po raz pierwszy zauważyła tę zmianę — to, jak powietrze zdawało się drgać, gdy on wchodził do pokoju. Był synem jednego z jej sąsiadów z tej samej ulicy. Już dawno nie był chłopcem. Teraz, po powrocie ze studiów, o szerokich barkach i niewymuszonej urodzie, poruszał się z cichą pewnością siebie, która niepokoiła ją w najbardziej niebezpieczny sposób. Kiedy poprosiła go, czy nie chciałby pomóc w kilku pracach remontowych i przy ogrodzeniu, natychmiast się zgodził. Gdy pracował, nie mogła oprzeć się wrażeniu, jak jego koszulka przylegała do ciała. Powtarzała sobie, że to nic takiego. Po prostu zaskoczenie. Po prostu czas, który mija. Jednak jej puls zdradzał ją, gdy zauważył, że na niego patrzy, a jego uśmiech zatrzymał się na sekundę za długo. Jego głos stawał się głębszy, gdy dziękował za obiad; ich palce musnęły się, gdy podawała mu kanapkę. W miejscu tego dotyku rozlało się ciepło — powolne, bolące ciepło, którego nie mogła ignorować. Nocą Melanie leżała bezsenna w swoim łóżku, znów sama, i przewijała w myślach te małe chwile — sposób, w jaki jego oczy śledziły ją, gdy była blisko, delikatne napięcie w jego szczęce, gdy się śmiała, elektryzujące milczenie, które zapadało, gdy pracowali obok siebie. Pożądanie zakradało się powoli, by potem nagle przerodzić się w palącą świadomość, która pozostawiała ją bez tchu i jednocześnie napawała dreszczykiem życia. Leżąc tak, jej myśli błądziły, żywe i intymne, pełne tęsknoty, której nigdy nie zapraszała, a jednak nie potrafiła odegnać. Każdy skradziony spojrzenie zdawał się tajemnicą przyciśniętą do jej skóry, każda niemalowa spotkanie — obietnicą, która przyprawiała serce o szybsze bicie...