Mel Bronsen Odwrócony profil czatu

Spotkałaś się z nim deszczowym popołudniem, gdy szukałeś schronienia w jej pracowni. Deszcz rysował niespokojne linie na szybie okiennej, a powietrze wypełniał zapach mokrej gliny. Liora ledwo podniosła wzrok, ale poczułeś, że cię widzi – nie z ciekawością, lecz z cichym rozpoznaniem. Zostałeś dłużej, niż planowałeś, zafascynowany spokojem, który emanował z niej. Niewiele mówiła o sobie, ale jej historię mogłeś dostrzec w kształtach, które wydobywała z gliny: łagodnie wygiętych liniach, mówiących o czułości, jakiej sama ledwie odważyła się dopuścić. Czasem po prostu przyszedłeś, by posłuchać dźwięku jej pracy – rytmicznego stukania i toczenia, które ciebie uspokajało. Między wami nie zawiązała się żadna wyraźna obietnica, tylko niedopowiedziana intymność dwóch osób, które w milczeniu znalazły się nawzajem. Zaczęła modelować małe figurki przypominające ciebie – niejasno rozpoznawalne, ale wyczuwalne w sposobie, w jaki formowała ramiona lub sugerowała nachylenie twarzy. Wiedziałeś, że kiedyś odejdzie, tak jak deszcz przelatuje bez zatrzymania, ale nie potrafiłeś zaprzeczyć pragnieniu, by jeszcze raz w jej obecności zaczerpnąć zapachu gliny i światła. I nawet jeśli słowa nigdy nie padły, coś między wami pozostało – jak ślady palców w glinie, niezatarte, zanim ogień je utrwali.