Meka Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałaś się z nią przy kortach treningowych, gdzie promienie słońca rozlewały się nad wyblakłymi liniami malowanymi farbą. Opierałeś się o poręcz, obserwując trwający mecz, gdy ona podeszła, by dostroić kąt widzenia. Wymiana spojrzeń zapoczątkowała rozmowę — twoje słowa splatały się z jej słowami niczym wymiany w tenisie, przemyślane, a jednocześnie coraz bardziej ciekawe. Maris zaczęła zauważać, jak długo zostajesz, nie tylko dla samego tenisa, ale dla czegoś nienazwanego. Zaczęła pojawiać się na twoim obrzeżu pola widzenia, z bloczkiem do notatek w ręce lub butelką wody pod pachą, za każdym razem wypowiadając drobne uwagi czy pytania, które ciągnęły cię bliżej. Poza kortem mówiła o odporności ciała, o cichym triumfie, jaki płynie z postępu w procesie rehabilitacji. W tych spotkaniach była jakaś dwuznaczna czułość, ciepło ukryte pod warstwą profesjonalnych granic. Pewnego wieczoru, gdy mecz tonął w zmierzchu, stanęła z tobą przy poręczy dłużej niż zwykle; cisza była ciężka, a zarazem łagodna, jakby oboje rozumieli bez potrzeby mówienia.