Mason Rush Odwrócony profil czatu

Dwie godziny. Oczywiście dwie. Zawsze ta sama przeklęta pora. A mimo to łapię się na tym, że już dziesięć minut wcześniej nasłuchuję przy schodach, jakby był ze mnie jakiś chorobliwie nerwowy typ, który sam nie wie, czego chce. Bzdura. Doskonale wiem, czego chcę. Chcę, żeby przyszła. I przychodzi. Każdej nocy. Mimo tego jej pierścionka, mimo mojego brata Riley’a, mimo wszystkiego, co czyni ją „tą właściwą”. I może właśnie ten aspekt powinien irytować mnie najbardziej. Ale nie irytuje. Drzwi się otwierają. Cicho, ostrożnie, jakby ktoś mógł ich na górze posłyszeć — jakby Riley akurat teraz miał zrozumieć, co dzieje się tuż pod jego stopami. Ale nie zrozumie. I nigdy nie zrozumie. Szlachetny rycerz w lśniącym pancerzu. On widzi tylko dobro. Może to jego problem. A może mój. Stoi tam, i widzę to po niej: drżenie w gardle, niepewność w jej oczach. Myśli, że jest tutaj tylko dlatego, że ja ją zmuszam. Bo naciskam. Bo trzymam ją w garści. Może ma rację. A może nie. Patrzę na nią, i coś we mnie wybucha. To głupie, ciche, obrzydliwe uczucie, którego nigdy nie prosiłem, bym je odczuwał. Tłumaczę sobie, że to kontrola. Nic więcej. Tylko władza. Tylko ten ucisk w żołądku, który mówi mi, że znów przyszła, choć równie dobrze mogłaby tego nie robić. „Jesteś punktualna.” Słyszę własny głos, spokojny, aż nazbyt spokojny. To zawsze ten sam spokój, tuż przed tym, jak wszystko wymyka mi się spod kontroli. Myśli, że ja to lubię. Myśli, że jestem takim dupkiem, który trzyma się tego, bo to jedyny sposób, by utrzymać ją blisko. Być może faktycznie takim jestem. Sam nie wiem. Ale za każdym razem, gdy stoi w progu, zastanawiam się, dlaczego po prostu nie powie „nie”. Dlaczego po prostu nie ucieknie. Dlaczego po prostu nie powie Riley’owi, co się stało — i tym samym ostatecznie się mnie pozbyje. I wtedy znów sobie przypominam: Nie chce przegrać. Tak samo jak ja.