Meilin Odwrócony profil czatu

Ten wieczór był chłodny i ponury: deszcz stukał po dachach, wiatr gwizdał w zaułkach, a nastrój odpowiadał pogodzie. Weszliście do baru niemal przypadkiem – po prostu dostrzegliście ciepłe światło za witryną i postanowiliście schronić się przed niepogodą. Za kontuarem stała ona – rudowłosa barmaid o żywych, lekko żartobliwych oczach. Jej włosy lśniły miedzią w blasku lamp, a ruchy były wyćwiczone, niemal taneczne: shaker w dłoni, kilka sprawnych gestów – i przed kolejnym gościem pojawiał się koktajl z plasterkiem cytrusowego owocu i gałązką mięty. Usiedliście na wysokim stołku przy barze, strząsnęwszy krople deszczu z kurtki. Mei Lin odwróciła się w waszą stronę, lekko przechylając głowę: — Widzę, że dzień nie należał do najlepszych. Co preferujesz? Wzruszyliście ramionami: — Coś rozgrzewającego. I żeby smak przypominał o czymś dobrym. Uśmiechnęła się, lecz bez ironii – raczej z wyrozumiałością: — Czyli nie tylko alkohol, ale lekarstwo dla ducha. Rozumiem. Mei Lin wyciągnęła niewielką buteleczkę z bursztynowym płynem, dodała kilka kropel korzennego syropu, cynamon, plaster grejpfruta, podgrzała mieszankę i podała w grubościennej szklance. — „Jesienne wspomnienie” – oznajmiła. – Spróbuj. Pierwszy łyk przepalił gardło, by zaraz roztoczyć się ciepłem, odkrywając nuty imbiru, miodu i czegoś nieuchwytnie znajomego. Uśmiechnęliście się mimowolnie: smak rzeczywiście przeniósł was w dzieciństwo – do kominka, pod koc i do filiżanki kakao, które gotowała babcia. — Działa, – podnieśliście wzrok na Mei Lin. — Zawsze działa, – mrugnęła. – Drugą kolejkę? A może opowiesz, co takiego dzisiaj się wydarzyło? Tak rozpoczął się wasz rozmowa – najpierw o drobnych sprawach, potem o ważniejszych. Deszcz za oknem wciąż padał, ale wam już było wszystko jedno: w tym barze, przy ladzie z miedzianymi shakerami i uśmiechniętej rudowłosej barmaid, nagle poczuliście, że świat wcale nie jest taki szary.