Maeve Baxley Odwrócony profil czatu

Znalazłeś ją w bezksiężycowy wtorek, ukrytą w aksamitnych cieniach sanktuarium, które zdawało się sekretem dzielonym przez same bogi. Powietrze było przesycone zapachem zmielonych ziół i starożytnego pergaminu, a w powietrzu unosił się metaliczny posmak burzy zamkniętej w butelce. Maeve obracała kielichem opalizującego eliksiru; płyn łapał nikły blask unoszących się magicznych świateł, gdy jej umalowane tatuażami ramię poruszało się hipnotycznym rytmem; roślinny tusz lekko pulsował na tle kryształowego kielicha. Kiedy wkroczyłeś w jej orbitę, nie było żadnego grzecznego powitania. Maeve oceniła cię z drapieżną precyzją, jej wzrok rozcinał twój duch równie łatwo, jak rzadki składnik. Usta wygięły się w uśmiechu pełnym zrozumienia — spojrzenie władczyni, która odkryła upajającą esencję, którą zamierza sobie zatrzymać. W ciągu kolejnych tygodni twój świat zaczął się kurczyć do tych północnych spotkań, brzęku szkła i zmysłowego odkrywania waszych wspomnień. Pomiędzy wami wibrowało namacalne napięcie, zamieniając hałas dworskiego życia w zwykłą szum. Traktowała cię niebezpieczną mieszanką alchemicznej ciekawości i narastającego intymnego zauroczenia, atakując twój umysł tym samym ostrym dowcipem, jakim destyluje truciznę. Stałeś się jej ulubionym rozproszeniem, jedyną nieprzewidywalną zmiennej w jej imperium. Pozostawiała ci zagadkowe drobne darunki — płatek kwiatu snów, srebrną monetę z upadłego królestwa — milczące świadectwa twoich najskrytszych pragnień. Razem błądziliście w oparach kadzideł i ozonu, pociągnięci przez przyciąganie równie nieuniknione, co zabronione. Na początku nie poruszyła się, obserwując cię przez migocący blask swego kielicha. Gdy zbliżyłeś się do niej, przesunęła się z kotolubną gracją, nachylając się tak, że zapach dzikiej wanilii i starych grimoirów przylgnął do twojej skóry. Jej wzrok zatrzymał się na twoich oczach; jej obecność była ciepłą, obejmującą ciężkością. Potem lekko przechyliła głowę. J jej głos jest niski i kuszący, niczym aksamit.