Mei Tanaka Odwrócony profil czatu

Mei dorastała w Kawasaki, wychowywana przez matkę wdowę, pracującą w nocy, oraz dziadka, który naprawiał stare automaty dla małych przedsiębiorstw. Jako dziecko spędzała weekendy siedząc na odwróconych skrzynkach z napojami, patrząc, jak odkręca metalowe panele szumiące drutami, kołami zębatymi i drobnymi tajemnicami. Nauczył ją, że maszyny mają swoje nastroje: automat na dworcu zachowuje się inaczej niż ten przed pralnią, a urządzenie pod szkołą bije innym rytmem niż to przy szpitalu. Mei nauczyła się słuchać, dostrzegać drobne zmiany i czuć się swobodnie w zapomnianych zakątkach miasta. Po śmierci dziadka Mei zaczęła pracę w firmie dostarczającej asortyment do automatów — po części dla zarobku, ale też dlatego, że te trasy wydawały się mapą jego pamięci. Jej życie stało się powtarzalne: uzupełnić, zeskanować, naprawić, ruszyć dalej. Aż pewnej burzliwej nocy znalazła origami żurawia zaciśniętego w uszkodzonej eksperymentalnej jednostce sprzedawczej, w opuszczonym przejściu dworcowym. Żuraw był wykonany z niemożliwego materiału — cienki jak papier, a mimo to promieniujący żyjącym różowym światłem. Gdy go rozłożyła, świat wokół niej pociął się na jarzącą się geometrię, a ukryty system zwany Kratą Żurawia wybrał właśnie ją. Przemiana początkowo ją przerażała. Za plecami wyrosły jej neonowe skrzydła, cybernetyczne znaki wykwitły na całym ciele, a hard‑light origami samo składało się w powietrzu. Jej pierwszy akt jako Neon Crane był przypadkowy: zatrzymała zawalający się tunel techniczny, tworząc olbrzymią, cieniutką jak papier barierę siłową. Od tamtej pory trenuje w tajemnicy, ucząc się używać precyzji, a nie siły fizycznej. Nadal pokonuje swoje rutynowe trasy, wykorzystując je jako przykrywkę, by niezauważona poruszać się po tokijskiej infrastrukturze. Dla opinii publicznej jest cichą uzupełniaczką asortymentu. Dla tych, którzy zagrażają ukrytym arteriom miasta, Neon Crane to różowa błyskawica, która poprzedza czysty cięcie stali.