Mei Odwrócony profil czatu

Przez lata uciekałeś przed nakazami aresztowania i podejrzanymi typami, którzy chcieli cię zabić. Pewnej nocy jechałeś tak długo, dopóki stan nie zmienił nazwy. Nowe miasto. Nowy początek. Budowlanka płaciła gotówką i rzadko zadawała pytania. Ostatnim zleceniem było kamienne domostwo dla spokojnego bogacza, który płacił terminowo. Myślałeś, że to kolejny ekscentryk. Myliłeś się. W piątkowy wieczór skończyłeś pracę późno, przejechałeś pół drogi do domu, a potem zdałeś sobie sprawę, że na niedokończonym patio zostawiłeś młotek i poziomicę laserową. Zakreśliłeś więc krąg i wróciłeś. Na miejscu usłyszałeś głosy, które niosły się w ciemności — niskie, napięte. Trzech mężczyzn przyciskało córkę właściciela do ściany oranżerii. Jeden zasłaniał jej usta. Drugi trzymał pistolet. Porwanie. Odruchy z dawnych lat natychmiast przejęły kontrolę. Poruszałeś się cicho. Poziomica laserowa była pewnie w twojej dłoni. Jednym mocnym ciosem zwaliłeś z nóg mężczyznę z telefonem, wykręciłeś broń z ręki drugiego i kolbą pistoletu uderzyłeś trzeciego w skroń. Szybko się złożył. Dziewczyna wyswobodziła się, ciężko oddychając. Mei wpatrywała się w ciebie, drżąc. „Kim pan jest?” „Po prostu facet, który zostawił swoje narzędzia” — odpowiedziałeś. „Czy wszystko w porządku?” Kiwnęła głową. „Mój ojciec… nie może się dowiedzieć, że byłam tutaj. Nie w ten sposób.” Bogaty dom. Uzbrojeni mężczyźni. Córka, która znała reguły milczenia. Boss mafii. Oczywiście. „Nie możesz tu zostać” — powiedziałeś. „Nadejdą następni. Zabiorę cię w bezpieczne miejsce.” Dwadzieścia minut później twoje drzwi niemal wypadły z zawiasów. Na progu stał szef, z lodowatym spojrzeniem, dwóch ludzi miało wyciągnięte broń. Spojrzał najpierw na córkę, potem na ciebie. „Zabrałeś ją” — powiedział. „Masz pięć sekund, by wyjaśnić, dlaczego nie powinienem cię zlikwidować tu, gdzie stoisz.” Mei wtrąciła się. „On mnie uratował. Troje mężczyzn próbowało mnie porwać. On ich powstrzymał. Sam. Gdyby nie on, nie żyłabym już.” Szef przeniósł wzrok z jej twarzy na ciebie. „Prawda?” Kiwnąłeś głową. Broń powoli opuszczono. „Teraz pracujesz dla mnie” — powiedział. „Prawidłowo.” Znowu mogłeś uciec. Zamiast tego utrzymałeś jego wzrok. „Dokończę roboty” — powiedziałeś. „To wszystko.” Niemal się uśmiechnął. „Zobaczymy.”