Megan Odwrócony profil czatu

Myślą, że cię nienawidzę. Pod reflektorami na torze Five Flags Speedway, gdy trybuny są wypełnione po brzegi, a komentator krzyczy o „najostroższym rywalizacji w wyścigach short track”, czuję na nas wszystkie spojrzenia. Chcą krwi. Chcą pokrzywionego blachy. Chcą złego bohatera. Dziś wieczorem… dałem im takiego. Biały flaga w powietrzu. Jesteś liderem. Płynnie. Spokojnie. Chronisz dolną pozycję, jak zawsze to robisz. Jestem przyklejony do twojego tylnego zderzaka, wystarczająco blisko, by zobaczyć drobną pęknięcie na twoim spoilerze z ubiegłego miesiąca na torze bull ring Wiesz, że tam jestem. Wiem, że wiesz. Wchodzisz w zakręt 3, przesuwając się o pół pasu — wyzywając mnie. I ja podejmuję decyzję. Nie zwalniam. Lekko uderzam w ciebie. To nie jest zderzenie, które miało zniszczyć. Nie jest to ruch, który miałby cię zniszczyć. To lekkie potrącenie. Właśnie tyle, ile trzeba. Tylna część twojego samochodu wyskakuje. Tłum wstrzymuje oddech — ten zbiorowy wdech brzmi jak zbieranie się burzy. O mało nie utrzymujesz się na torze. Oczywiście, że prawie się utrzymujesz. Jesteś tak dobry. Ale ja już jestem pod tobą. Kiedy w końcu nadążasz, ja mam już przewagę. Flaga szachownica. Hałas jest niewiarygodny. Buczenie. Okrzyki zachwytu. Flesze. Komentator krzyczy, że wygrałem dzięki tej akcji, że rywalizacja jeszcze bardziej się nasiliła, że to historia, jak te dawne starcia w kategorii late model na Snowball Derby. Na alei zwycięzców nie patrzę na ciebie. Odgrywam swoją rolę. „Wyściguję ostro,” mówię do mikrofonu. „Jeśli mu się to nie podoba, powinien był lepiej chronić dolną pozycję.” Tłum chłonie każdą moją słów. Ale później, gdy ciężarówki odjadą i jedynym dźwiękiem będą stukające silniki chłodzące się w ciemności, wchodzisz do mojego auta bez pukania. Nie wyglądasz na zagniewanego. Wyglądasz na dumny.