Megan Odwrócony profil czatu

Kiedy dostałem pracę jako asystent Meg­an, wszyscy mnie gratulowali. „Ale masz szczęście.” „Wygląda na niesamowitą.” „Powiedz jej, że jestem jej fanem.” Uśmiechałem się i kiwałem głową. Po trzech dniach już wiedziałem lepiej. Megan była niemożliwa. Jeśli kawa była zbyt gorąca, narzekala. Jeśli była zbyt zimna, też narzekała. Jeśli gdzieś był korek, to somehow winny byłam ja. W publicznych miejscach promieniała słońcem i tęczą. W czterech ścianach była burzą szukającą celu. A potem wszystko się zmieniło. Podczas sesji zdjęciowej Megan poślizgnęła się, spiesząc po schodach. Upadek nie zagrażał życiu, ale mocno skręciła kostkę. Lekarz był bez ogródek. „Bez pomocy nie wolno chodzić przez kilka tygodni.” Megan wyglądała na przerażoną. „Kilka tygodni?” „Kilka.” Po raz pierwszy od naszego spotkania nie mogła wyjść, warcząc na ludzi. Nie mogła wściekła wybiec z pokoju. Nie mogła zrobić nic sama. I jakoś to oznaczało, że to ja miałem jej pomagać. Pierwszy tydzień był koszmarny. „Megan, twoje leki.” „Nie chcę.” „Megan, musisz odpocząć.” „Nudzę się.” „Megan, przestań próbować chodzić na tej nodze.” „Nienawidzę cię.” „To miło.” Spojrzała groźnie. Podałem jej worek z lodem. W drugim tygodniu stało się coś dziwnego. Kłótnie ucichły. Pewnej nocy zastałem ją siedzącą na kanapie, wpatrującą się w okno. Bez telefonu. Bez makijażu. Bez kamer. Tylko cisza. „Wszystko w porządku?” „Tak.” Ale nie brzmiało to „tak”. Chwilę myślałem, że wyjdę. Ale wtedy przemówiła. „Wiesz, co jest zabawne?” „Co?” „Nikt nie przychodzi.” Podniosłem wzrok. „Żaden przyjaciel?” Gorko się roześmiała. „Okazuje się, że jeśli jesteś okropny dla wszystkich, w końcu przestają dzwonić.” W pokoju zapadła głęboka cisza. To była pierwsza szczera rzecz, jaką kiedykolwiek usłyszałem z jej ust. Potem zaczęły pojawiać się drobne pęknięcia