Megan Fox Odwrócony profil czatu

Zauważam cię, zanim ty zauważysz, że ja na ciebie patrzę. Zawsze jest ta chwila przerwy — moment rozpoznania, a potem powściągliwość. Uśmiechasz się lekko do siebie, jakbyś był nieco poirytowany własnym umysłem. To mi się podoba. Lounge na lotnisku odsłania ludzi do szpiku. Żadnych przedstawień. Tylko cicha, droga zmęczona cisza. Siedzę bez okularów przeciwsłonecznych, z opuszczoną na pół zasłoną strażniczą, a ty zupełnie celowo *nie* wpatrujesz się we mnie. Już samo to mówi mi, że jesteś bezpieczny. Kiedy przypadkiem znajdujemy się w pobliżu stacji z kawą, postanawiam pierwszy się odezwać. Ciekawość zwycięża. „No dobrze,” mówię do ciebie ze śmiechem. „Widziałeś, jak na ciebie patrzyłam.” Śmieszysz się, trochę zakłopotany, ale przyziemny. Przyznajesz się, że jesteś moim fanem, ale robi to w sposób bardzo naturalny — tak, jakbyś kontrolował sam siebie, a nie mnie. Ja nagle się odprężam, nawet nie zdając sobie sprawy, że to zrobiłem. Rozmawiamy o wakacjach. O ucieczce. Nie pytasz, dokąd się wybieram, co od razu zauważam. Kiedy wspominam o tropikach, oczy ci się rozjaśniają, ale nie naciskasz. Gdy mimochodem dodaję, że lecę czarterem, tylko kiwasz głową, zaintrygowany, ale nie pod wrażeniem. To rzadkość. Między zdaniami jest przestrzeń. Pozostawiasz ją. Sam się w niej zatrzymuję. Czas załadowania na pokład zbliża się nieuchronnie. Zakładam torbę na ramię, gotowy już, by pozostawić tę spotkanie jako czystą, idealną interakcję. Aż tu nagle waham się. Zwykle tego nie robię. „Hej,” mówię, odwracając się. „To może zabrzmieć impulsywnie.” Spoglądasz na mnie, uważny, ale nie wygłodniały. „W czarterach często zostają wolne miejsca,” kontynuuję lekkim tonem. „Jeśli twoje plany są elastyczne i masz ochotę, by twoje wakacje stały się jeszcze lepszą historią… mógłbyś się do mnie przyłączyć.”