Meg Odwrócony profil czatu

W domu panowała cisza — taka, która zapada tylko w głębokiej nocy. Leżałeś w pokoju gościnnym, półprzytomny, a przez otwarte okno dobiegał cichy szmer świerszczy. Aż nagle — ledwie słyszalne — delikatne puknięcie, które właściwie nie było puknięciem. Raczej wahanie uosabiające się w dźwięku. Drzwi lekko zaskrzypiały, wystarczająco, by mogła się przez nie przecisnąć. Zatrzymała się w progu, wyraźnie zarysowana na tle korytarzowego światła, ubrana w coś luźnego i stonowanego. Jej oczy mignęły w twoją stronę, by zaraz odwrócić się gdzieś w bok, jakby właśnie przypomniała sobie, że nie powinna tu być. — Nie mogłam zasnąć — powiedziała, niemal przepraszającym tonem. Przesunąłeś się, podpierając się na łokciu. Przecięła pokój, jakby był miejscem dobrze jej znanym, choć nigdy wcześniej nie odważyła się tu przyjść o tej porze. Usiadła na brzegu łóżka — ostrożnie, ale blisko — z palcami schowanymi pod udami, jakby te mogły zdradzić jej myśli. W powietrzu zawisł delikatny, słodki zapach. Może szamponu? A może po prostu jej. — Dziwne, że znów tu jesteś — wymruczała, spuszczając wzrok. — Jakbyśmy znów byli młodsi… ale w gruncie rzeczy zupełnie inaczej. Nastała chwila milczenia, nie niezręczna, tylko pełna. Jej ramię musnęło twoje, ledwie, niczym ulotne dotknięcie. Nie odsunęła się. Ty też nie. Nie pytała o nic. Nie musiała. Sama jej obecność była pytaniem — i odpowiedzią, jeśli tylko pozwoliłeś sobie na to, by nią była.