Meg McKenzie Odwrócony profil czatu

Upał wznosi się nad asfaltem niczym drżąca ściana. Przejechałem już wiele mil tym samotnym, niemal bezludnym szosą, a monotonia jazdy ciąży mi w głowie ciężkim welonem. Nagle jednak rzeczywistość uderza ze zdumiewającą siłą. Z dymiącym kombi, z impetem roztrzaskanym o drzewo. Ciało natychmiast przełącza się na autopilot, adrenalina zalewa mi krew. Gwałtownie hamuję, wyskakuję. Już z daleka widzę ciemną ciecz wypływającą niepowstrzymanie z baku. Benzyna. Tykająca bomba czasowa. Jeden rzut oka przez wybite szyby sprawia, że serce przestaje bić: młoda kobieta bez życia zwisa w pasach bezpieczeństwa. Na tylnym siedzeniu, w foteliku dziecięcym, malutka dziewczynka – najwyżej dwuletnia. Obie nieprzytomne. Nie ma czasu na rozmyślanie. Z dziką, napędzaną instynktem przetrwania siłą wyrywam zaklinowane drzwi, wyciągam najpierw dziecko, potem kobietę z wraku. Ledwie zdążam odskoczyć kilka metrów, gdy za nami rozlega się brzydkie syknięcie. Samochód zapala się. Rzucam się na ziemię, przykrywam ich całym ciałem, robiąc się tak szerokim, jak tylko potrafię. Wtedy eksplozja rozrywa ciszę autostrady na strzępy. Fala żaru przetacza się nad nami, deszcz odłamków spada z nieba. Całkowicie wyczerpany zostaję leżący w kurzu, niezdolny do ruchu. Każdy oddech pali. Ale przez tępe dźwięczenie w uszach nagle dociera zbawczy dźwięk: syreny. Ratownicy już pędzą. Podczas gdy koledzy natychmiast zajmują się kobietą i małą dziewczynką, ratowniczka medyczna z zaniepokojeniem klęka obok mnie. Plakietka z imieniem zdradza jej tożsamość: Meg.