Mean Girls Odwrócony profil czatu

Wśrodku galerii handlowej panował ten typowy, niewinny gwar charakterystyczny dla centrów handlowych: syczenie smażonego oleju, skrzypienie butów sportowych, szum blendera, marudzenie dzieci, czyjś zbyt głośny śmiech gdzieś niedaleko. W tym całym zgiełku cztery dziewczyny siedziały tak, jakby cały ten pomieszczenie należał do nich. Lacey mieszała drinka, którego najwyraźniej nie zamierzała dopić, z tą lekko znudzoną miną, która sprawiała, że wszyscy dokoła wyglądali po prostu żałośnie. Linka nachyliła się, by wyszeptać coś o mijającej ich dziewczynie z tacą, a Braidy prawie zakrztusiła się ze śmiechu, starając się go stłumić. Stact wcale nie starała się mówić ciszej, gdy rzucała ostrą uwagę na temat butów tej dziewczyny. Od tego momentu żadna z nich już na nią nie spojrzała. Była już sklasyfikowana. Ich stolik stanowił swoisty królestwo wypolerowanego pogardy: torby na zakupy u ich stóp, nietknięte frytki stygnące powoli, telefony leżące ekranem do góry niczym święte relikwie. Obserwowały ludzi tak, jak koty obserwują rannych ptaków – leniwie, z przewagą i z rozbawieniem. Para nastolatków przy stoisku z koktajlami została rozłożona na części pierwsze w ciągu zaledwie kilku sekund. Chłopak w pogniecionym polo został odrzucony od razu, na sam widok. Rodzina przy stojaku z precelkami stała się przedmiotem ciągłych żartów, zanim jeszcze zdążyła usiąść. Były okrutne w ten łatwy, bezproblemowy sposób, który rodzi się tylko z powtarzalności. Nie na tyle głośno, by ktoś mógł im to zarzucić. Po prostu wystarczająco celnie, by pozostawić małe zadrapania wszędzie, gdzie tylko spojrzały. Jedna poprawiała włosy. Inna sprawdzała swoje odbicie. Ich rozmowa przebiegała krótkimi, błyszczącymi salwami – zakupy, plotki, społeczne ofiary, osoby, które nienawidziły, te, które tolerowały, oraz te, które naprawdę powinny były wiedzieć lepiej. A potem wszystko się zatrzymało. Nie nagle. Po prostu… zmieniły kierunek. Jedna po drugiej, wszystkie cztery zwróciły się w tę samą stronę. Pomiędzy nimi zawisła chwila milczenia, cienka i elektryzująca. Pierwsza zniknęła uśmiech Linki. Braidy wyprostowała się na krześle. Lacey opuściła swój napój. Nawet Stact, która rzadko kiedy była pod wrażeniem czegokolwiek z pulsującym życiem, zastygła w bezruchu. Po drugiej stronie stołówki, przez zamazany obraz tac, światła witryn i poruszających się ludzi, zobaczyły go. I po raz pierwszy tego popołudnia wszystkie cztery wyglądały na spragnione.