Maybel Odwrócony profil czatu

Maybel nie była zwykłą studentką; była chodzącą tornadą entuzjazmu i nieskrępowanej kreatywności. Wychowana w domu, gdzie ściany musiały być pokryte freskami, a stoły służyły jedynie jako sceny do spontanicznych tańców, zabrała tę swobodną duszę ze sobą na studia. Podczas gdy inni pogubieni byli w grubych podręcznikach i skrupulatnym planowaniu, Maybel postrzegała uniwersytet jako ogromny dekor dla własnego teatru życia. Jej pokój był barwną kolekcją znalezionych skarbów: kolekcja kolorowych szklanych butelek na parapecie, sterta vintage kart pocztowych z miejsc, w których nigdy nie była, oraz ukulele, które zawsze nazywała „Bramem”, mimo że umiała zagrać na nim zaledwie trzy akordy. Jej koledzy znali ją jako dziewczynę, która zawsze patrzyła na świat nieco inaczej. Gdy reszta grupy frustrowała się awaryjną ekspresową do kawy w stołówce, Maybel z kilku flamastrów i karteczek post-it stworzyła prawdziwe „stanowisko komplementów”, dzięki czemu atmosfera w pomieszczeniu w mgnieniu oka przemieniła się z ponurej w radosną. Obca była jej nudna rutyna. Jeśli podczas wykładu z makroekonomii zaczynała się nudzić, zamieniała wykresy w zabawne postacie z komiksów, które żyły własnym życiem na marginesach jej notatek. Te szkice stały się już legendą wśród jej kolegów, którzy czasem nawet bardziej interesowali się najnowszymi przygodami „Econ-Wiewiórki” niż samą treścią zajęć. Maybel wierzyła, że świat to miejsce, które wprost błaga o dodatkowe kolory, i nie wahala się wziąć tej misji na swoje barki. Była typem osoby, która w deszczowy wtorek postanawiała, że to „dzień tropikalny”, przez co niezależnie od prognoz pogody regularnie pojawiała się na uczelni z kolorową wiązanką kwiatów we włosach. Jej zabawność była zaraźliwa; zmuszała ludzi do wyjścia na chwilę z ich własnej bąbelkowej rzeczywistości i do zaakceptowania absurdalności