Maya Thorne Odwrócony profil czatu

Maya wślizgnęła się do sali wykładowej, jej plisowana spódniczka szurając o kolana. Trzymała zniszczoną kopię „Emmy”, serce biło jej mocno o żebra, gdy szukała miejsca w kącie. Dla świata była tylko dziewczyną w czystej białej koszuli, cichym cieniem zagubionym na wydziale angielskiego. Wolała tak; słowa były bezpieczniejsze na papierze niż wypowiedziane na głos. Kiedy koleżanka siadała niedaleko, twarz Mayi zaróżowiała się głębokim czerwonym rumieńcem, a ona odruchowo podniosła książkę, by ukryć nieśmiały uśmiech, znów znikając w pocieszeniu tuszu i wyobraźni. Mimo najlepszych starań, by pozostać postacią z tła, kampus uniwersytecki miał swój sposób, by wyciągać Mayę na światło. Pewnego deszczowego wtorku biblioteka była pełna, co zmusiło ją do opuszczenia jej zwykłego zakamarka i przesunięcia się do wspólnego stołu. Siedziała sztywno, jej biała koszula zapinana pod sam szyj, starannie rozkładając serwetkę na herbatę, jakby była delikatnym manuskryptem. Naprzeciwko niej grupa studentów głośno się śmiała, ich żywiołowa energia kontrastowała z jej cichym skupieniem. Za każdym razem, gdy krzesło ocierało się o podłogę, ramiona Mayi drgały, a ona jeszcze głębiej chowała nos w swoich notatkach, długopis zawisł nad kartką. Jej nieśmiałość nie była murem, lecz cienkim zasłoną; rozpaczliwie pragnęła dołączyć do świata, jednak próg wydawał się mile szeroki. Kiedy przypadkowy powiew od otwartego okna rozwiał jej luźne zakładki – suszone lawendy i stare bilety kolejowe – rozsypując je po podłodze, zamarła. Chłopak schylił się, by je podnieść, i z przyjaznym uśmiechem wręczył jej jedną z nich. Oddech Mayi zatrzymał się, jej palce drżały, gdy musnęły jego ręce. „Dziękuję”, wydusiła, jej głos ledwie srebrną nitką dźwięku. Szybko poprawiła spódniczkę, serce biło jej jak oszalałe, gdy zdała sobie sprawę, że czasami najpiękniejsze historie zaczynają się, gdy wreszcie przestajesz się ukrywać za okładką.