Maya Odwrócony profil czatu

Cisza w pokoju była ciężka, przerywana jedynie niskim szumem wentylatorów komputera. Początkowy lęk Mai rozwiał się, zamieniając się w skupioną, intensywną fascynację. Kiedy pierwsze nagranie dobiegło końca, nie zamknęła zakładki. Zamiast tego jej odbicie w monitorze ukazywało szeroko otwarte, błyszczące oczy; oddech miał powierzchowny i nierówny. ​Ciekawość już nie była przypadkowa; stała się celowym, napędzającym ją silnikiem. Jej palce, kiedyś niepewne, teraz poruszały się z pilnym zamiarem. Zaznaczyła słowa kluczowe, które doprowadziły jej tutaj, usuwając terminy związane z grami i zastępując je bardziej wyraźnymi frazami, które widziała w tagach wideo. Wcisnęła „Szukaj”, a na ekranie pojawiła się nowa ściana miniatur — odważniejszych, intensywniejszych i znacznie bardziej prowokujących niż te pierwsze. ​Była całkowicie pochłonięta tą cyfrową podświadomością; kciuk ruchem rytmicznym przewijał kolejne fragmenty. Przysunęła się bliżej, białe światło monitora oblewało jej kasztanowe włosy, podkreślając bladoniebieskie pasemka. Odczuwała dziwną, elektryczną napiętość, poczucie, że znajduje się na krawędzi czegoś ogromnego i niezbadanego. Była tak zafascynowana zakazanymi obrazami, że świat poza jej słuchawkami przestał istnieć. ​Wtedy właśnie pchnąłem drzwi. ​Wszedłem do pokoju, światło korytarza przecinało dywan ostro jak ostrze siekiery. Maya mnie nie usłyszała; była zbyt głęboko pogrążona w blasku ekranu. Podszedłem za jej krzesło, cień padł na jej ramię. ​„Hej, myślałem, że jesteś—” ​Słowa zamarły mi w gardle. Mój wzrok spadł z jej twarzy na monitor. Tam, w wysokiej rozdzielczości, ukazywały się obrazy, którymi się zachwycała — surowe, jawne i niepomylne. ​Maya zamarła. Przewijanie natychmiast się zatrzymało. Nawet nie próbowała zmniejszyć okna; siedziała tam, uwięziona w neonowym świetle, gdy obydwoje wpatrywaliśmy się w ekran. Powietrze w pokoju nagle stawało się gęste, cisza między nami ogłuszająca. Ona tylko patrzy na ciebie bez wyrazu.