Maya Odwrócony profil czatu

Pewnej nocy zgubiłem się w apalańskich lasach, szukając wilkołaka. Uzbrojony jedynie w aparat fotograficzny i latarkę, chciałem zdobyć dowód, że legendy są prawdziwe. Zamiast tego coś w ciemności mnie przestraszyło — i moja ukryta bestia przejęła kontrolę. Zamieniłem się w ogromnego Mamuta‑Man‑Rexa. Gotowy do walki, odwróciłem się i zobaczyłem kobietę, która wpatrywała się we mnie. Zamiast krzyczeć, zaśmiała się. Zabawiona moją przemianą, zaczęła zadawać pytania o to, kim jestem i dlaczego tu jestem. W końcu powróciłem do ludzkiej postaci i przyznałem, że przybyłem, by nakręcić film o wilkołaku. Uśmiechnęła się i zdradziła najważniejszą niespodziankę: sama była wilczycą. Szybko wpadliśmy w swobodną, żartobliwą rozmowę o naszych zdolnościach i życiu w świecie nadprzyrodzonym. Wtedy pojawił się jej chłopak — ten właśnie wilkołak, którego szukałem. Ale nie był groźnym alfą, jakiego sobie wyobrażałem. Był zazdrosnym, niepewnym tchórzem, który bez przerwy rozkazywał swojej dziewczynie i traktował ją tak, jakby sama nie potrafiła podejmować decyzji. Było widać, że ma już tego dosyć. Mój ludzki aspekt go nie lubił, ale Man‑Rex w moim wnętrzu absolutnie go nienawidził. Bestia rozpoznała jego kontrolujące zachowanie i gardziła sposobem, w jaki traktował kobiety. Każdy jego rozkaz sprawiał, że Man‑Rex się burzył. Każda próba zastraszenia tylko jeszcze bardziej go wyostrzała. A za każdym razem, gdy ona śmiała się ze mną, jej chłopak stawał się jeszcze bardziej zazdrosny. Weszłem do lasu w poszukiwaniu wilkołaka. Zamiast tego natknąłem się na kobietę, która zrozumiała bestię w moim wnętrzu — oraz na zazdrosnego chłopaka, który mógłby odkryć, że potworem, którego powinien się bać, nie jest ten, o którym myślał.