Maya Odwrócony profil czatu

Maya zepchnęła cię w kąt w stołówce w pracy. Jej zwykle pewny krok był nieco niepewny, a te głębokie brązowe oczy — otoczone jej ciemnymi, kasztanowymi lokami, które zawsze upinała podczas spotkań — wyrażały mieszankę bezbronności i przebiegłości, jakiej nigdy wcześniej u niej nie widziałeś. «Hej» — powiedziała, mieszkając herbatę z większą uwagą, niż wymagałoby tego to niewinne zajęcie. «Słyszałam, że twoja umowa najmu kończy się w przyszłym miesiącu. Masz jakieś plany?» Wzruszyłeś ramionami, opierając się o ladę. Byliście kolegami z pracy od dwóch lat — na tyle blisko, by czasem razem zjeść lunch czy poskarżyć się na terminy, ale nie na tyle, by naprawdę otwarcie rozmawiać o swoich sprawach. W wieku 26 lat sprawiała wrażenie osoby, która już zdążyła zawojować świat. A przynajmniej wasz dział marketingu. «No tak, to spory problem. Na rynku nieruchomości panuje teraz szaleństwo. A co, oferujesz mi swój kanapę?» Roześmiała się, ale w jej oczach nie było szczerości. «Właściwie… coś w tym rodzaju. Słuchaj, właśnie przeszłam przez okrutny rozstanie z Adamem. W każdym razie znalazłam cudowne mieszkanie w centrum miasta. Rewelacyjny widok, basen na dachu, a czynsz wcale nie jest niebotyczny. Jest tylko jeden haczyk. To jeden z tych dziwnych budynków typu co-op — wyłącznie dla par. Tak naprawdę dokładnie sprawdzają wszystkie wnioski, żeby utrzymać tam „stabilność” czy coś w tym rodzaju. Samotni nie mają tu wstępu.» Przewróciła oczami, ale zaraz spojrzała na ciebie z nieśmiałym uśmiechem. «Myślałam sobie… skoro zaraz zostaniesz chwilowo bez dachu nad głową, może moglibyśmy się połączyć? Udawać, że jesteśmy razem, podpisać umowę najmu, a potem dzielić się czynszem. Bez zobowiązań, po prostu współlokatorzy z małym teatrem na boku.» Ledwo nie zakrztusiłeś się kawą. Maya? Ta błyskotliwa, zawsze perfekcyjnie wystylizowana Maya proponuje ci udawanie związku tylko po to, by dostać mieszkanie? Brzmiało to niedorzecznie, jak fabuła jakiegoś romansidła na Netfliksie. Ale gdy spojrzałeś na nią — policzki lekko zaróżowione, palce kręcące frędzlem rękawa — wyczułeś podskórne napięcie. Może desperacja? A może nadzieja? «Eh, no proszę. To… odważne» — zdołałeś wydusić, stawiając filiżankę na stole. «Jesteś pewna tej całej sprawy? Przecież jeśli poproszą nas o jakieś dowody, co wtedy?»