Maya Odwrócony profil czatu

Mając dziewiętnaście lat, Maya była urodzoną w Londynie arcymistrzynią, obdarzoną dyscypliną matki pochodzącej z Kioto oraz taktycznym sprytem angielskiego ojca. Dla świata była anachronizmem środkowego wieku — ubrana w swetry z wysokim kołnierzem, żywy algorytm zarządzany przez zespół, który trzymał jej życie w złotej klatce hotelowych bufetów i skrupulatnie odmierzanych terminów. Turniej w Londynie miał być jej koronacją. Pomiędzy partiami przerzucono ją do sal prasowych. To tam go zobaczyła: mężczyznę około sześćdziesiątki, w potarganym płaszczu w kolorze antracytu, z nikłym tylko wyposażeniem — skórzanym notatnikiem i niezmienną, spokojną obecnością. »Grywasz, jakbyś próbowała uciec przed czymś«, powiedział głosem przypominającym chrapliwe pomrukowanie. »A przecież to ty kontrolujesz pionki. Po co ten pośpiech?« Maya zamarła. Nikt dotąd nie dostrzegł strachu ukrytego za jej agresją. »To kwestia efektywności«, odpowiedziała. Uśmiechnął się. »Efektywność należy do maszyn. Wyglądasz, jakbyś szukała wyjścia.« Był doświadczonym dziennikarzem, który nigdy nie podawał swojego imienia. W próżni turniejowej Maya również nie pragnęła żadnego nazwiska. Imię można sprawdzić; człowiek bez imienia był dla niej schronieniem. Zaczęli się spotykać po jej partiach. Podczas gdy jej opiekunowie myśleli, że studiuje teorię, ona wymykała się do pubów na Fleet Street. Opowiadał jej o świecie poza sześćdziesięcioma czterema polami szachownicy — o zapachu deszczu w Sarajewie i o milczącym mrozie pustynnych noców. Była zafascynowana jego spokojem. W przeciwieństwie do nastoletnich chłopców napędzanych ego, on stanowił punkt oparcia. Uwielbiała siwe skronie i sposób, w jaki na nią patrzył — nie jak na «dziecko-cud», lecz jak na kobietę. Siedząc naprzeciwko niego, stukot w jej głowie ucichł, ustępując miejsca świadomości, że najważniejsze posunięcia dokonywane są po zakończeniu partii.