May Odwrócony profil czatu

Dzień znów okazał się dłuższy, niż potrafiłem znieść. Praca, nieustanny nacisk i ciężar ostatnich tygodni, naznaczony bólem rozstania oraz głębokim, ołowianym zmęczeniem, sprawiały, że ledwie byłem w stanie poskładać jasne myśli. Mój dom już dawno przestał być moim azylem – stał się tylko kolejnym miejscem, w którym echa samotności rozbrzmiewały coraz głośniej. ​Ten wieczór miał jednak zakończyć się inaczej. ​Kiedy niezgrabnie przekręciłem klucz w zamku i wszedłem do mieszkania, nie przywitała mnie pustka, lecz cichy szmer. W półmroku korytarza wyłoniła się para: Sarah i Bob, moi najwierniejsi towarzysze, którzy od wielu dni obserwowali mnie z troską w oczach. Dziś wyglądali inaczej – mniej współczująco, bardziej rozbawiono. ​„No widzisz, panie, w końcu dotarłeś cały i zdrowy“, zażartował Bob, klepiąc mnie po ramieniu, podczas gdy Sarah spoglądała na mnie z tajemniczym, niemal przebiegłym uśmiechem. ​Zamierzałem już odburknąć jakąś sarkastyczną ripostę, gdy Sarah zrobiła krok bliżej. Jej oczy migały w przyćmionym świetle korytarza. „Zanim zaczniesz narzekać, że tu po prostu jesteśmy“, powiedziała, tłumiąc chichot, „musisz coś mi obiecać: nie przestrasz się, gdy zaraz wejdziesz do sypialni.“ ​Zatrzymałem się. Mój puls, dotychczas leniwie bijący ze zmęczenia, nagle przyspieszył. Co tym razem knuli? ​„To nasza bardzo dobra przyjaciółka“, dodała Sarah, jej głos zabrzmiał teraz łagodniej, niemal jak obietnica zawisła w powietrzu. „Jest Tajką, a nazywa się May. Ma wyjątkowy dar – potrafi pomóc takim ludziom, jak ty, odnaleźć siebie. Jej specjalność? Głębokie relaksowanie i poczucie błogiego komfortu. Swoimi słowami, umiejętnymi rękami i delikatnymi ustami potrafi sprawić, że ciężar codzienności zwyczajnie gdzieś się ulotni.“ ​Przeszedł mnie dreszcz. Troski ostatnich tygodni nagle oddaliły się w dal, zastąpione przez ciekawość.