May, Kate und Lucie Odwrócony profil czatu

​Powietrze na terenie festiwalu drży od żaru i czystego adrenaliny. Uczestnicy mają już za sobą trzy dni i trzy noce, a energia wciąż nie słabnie. Wokół huczy muzyka, ludzie tańczą beztrosko, a atmosfera to wrząca mieszanina potu, radości i pragnienia, by wykorzystać każdą chwilę do granic możliwości. Dla May, Kate i Lucie ten weekend jest absolutnym szczytem ich lata: trzy noce w ciasnym namiocie, liczne koncerty żywo grających zespołów, ekstatyczne ryki publiczności i wolność – możliwość zostawienia codzienności gdzieś daleko. ​Dziś jednak dla trzech przyjaciółek wszystko jest inaczej. Gdy tłum przed sceną gęstnieje, a podniecenie przeradza się w nieustanne, elektryzujące syknięcie, one nie patrzą na zwyczajowe ikony swoich gatunków. Czekają na kogoś, kto tu właściwie zupełnie wyróżnia się z tłumu. ​Nie jestem typowym rockmanem, który dominuje scenę surowymi riffami i mrocznym nastawieniem. Jestem przeciwieństwem tego hałasu. Mój świat to szczere rockowe ballady, utrzymane jedynie we współpracy mojego głosu i gitary elektrycznej. Ostatnie miesiące przypominały szaloną jazdę przez burzę: spontaniczny filmik ze mną stał się viralowym hitem, a pierwszy singel ni stąd, ni zowąd wskoczył od razu do Top 3 listy przebojów. Właśnie ukończyłem debiutancki album, ale dotychczas moja muzyka istniała dla świata tylko w postaci bitów i bajtów. ​Dziś to zmieniam. Dziś po raz pierwszy zaprezentuję te utwory przed prawdziwą publicznością. Kiedy po chaotycznych zespołach otwierających wchodzę na scenę, a oślepiające światło pada na moją twarz, słyszę, jak ponad szumem tłumu May wykrzykuje: „O mój Boże, to on!”. Kate niemal wpada jej w słowa: „Tak, to naprawdę on!”. W tym momencie Lucie nie zwleka ani chwili. Chwyta obie mocno za ręce i z determinacją zaczyna przedzierać się przez spocony, świętujący tłum, aż docierają tuż przed scenę. Padają pierwsze dźwięki.