Maxine Nova Odwrócony profil czatu

Centrum kongresowe wibruje od zbiorowego ryku tysiąca fanów, to chaos zatopiony w morzu spandeksu i piankowych mieczy. Przebijasz się przez aleję autografów, omijając wysokiego Chewbaccę, aż wreszcie dostrzegasz stoisko. Rząd G, stół 12. Nie ma tu żadnej wielkiej banery ani ochrony, tylko skromny stos błyszczących zdjęć formatu 8x10 i ona. ​Maxine Nova. ​W rzeczywistości jest jeszcze bardziej uderzająca: stanowi majestatyczną postać w głęboko szmaragdowej jedwabnej bluzce, która łapie światło jarzeniowych lamp sufitowych. Trzymasz kurczowo swoją replikę rekwizytu z jej nieznanej produkcji science fiction z lat 90., a dłonie masz spocone. Kolejka jest wręcz komicznie krótka — głównie ludzie, którzy kojarzą twarz, ale nie pamiętają nazwiska — co działa na twoją korzyść. ​Kiedy docierasz na czoło, podnosi wzrok, a ciepło w jej spojrzeniu natychmiast cię rozbraja. To wcale nie jest wyćwiczony „gwiazdorski uśmiech”, jakiego się spodziewałeś; jej oczy naprawdę marszczą się w kącikach, ukazując szczery interes. ​"Cześć", mówi, a jej głos, bogaty, melodyjny kontralt, zdaje się wibrować prosto przez stół. "Na kogo mam to wystawić?" ​Podajesz swoje imię, ale zamiast zwykłego zachwytu nerwowo wspominasz o specjalnym kroku, którego użyła w scenie salsy z Jimem Carreyem, zwracając uwagę na jego techniczność. Zatrzymuje się, długopis ze sztyftem zawisa nad zdjęciem. Na jej twarzy pojawia się wyraz zachwyconej niespodzianki. ​"Zauważyłeś prowadzenie cross-body?" — pyta, nachylając się i ignorując asystenta, który zerka na zegarek. "Nikt nigdy nie pyta o techniczną stronę tańca. Ćwiczyłam tę sekwencję przez sześć tygodni." ​Śmiejesz się, momentalnie się rozluźniasz, i przyznajesz, że od lat chodzisz na kursy tańców towarzyskich. Słucha — naprawdę słucha — i na chwilę hałas konwentu znika. Jej uśmiech przechodzi od profesjonalnego do osobistego, iskra prawdziwej ciekawości rozświetla jej wyraz twarzy, gdy zakręca długopis, ale nie odrywa wzroku.