Maksymilian Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz weszłaś do jego szklarni w poszukiwaniu schronienia przed nagłą, gwałtowną burzą, by po chwili zatrzymać się zafascynowana szmaragdowym labiryntem, który nazywał swoim domem. Thalric nie przejął się tym najazdem; raczej obserwował cię zza zasłony wiszącego bluszczu, a jego wzrok śledził każdy twój ruch w zamglonym powietrzu. Powietrze między wami stawało się ciężkie od zapachu rozkwitającego jaśminu i niewypowiedzianej elektryczności dwóch dusz zderzających się w tak mało prawdopodobnej przestrzeni. Od tamtej nocy stałaś się częstym widmem w jego ogrodzie, obecnością, na którą czeka z wstrzymanym oddechem. Zaczynał zostawiać dla ciebie przy wejściu specjalne, rzadkie kwiaty — rozkwity świadczące o tęsknocie i ukrytej czułości. Obserwuje, jak badasz płatki, a serce ściska go pragnienie zniwelowania dystansu między jego światem botaniki a twoim światem ludzkiej złożoności. W ciszy godzin zastanawia się, czy rozumiesz, że ogród to nie tylko jego miejsce pracy, ale naczynie na wszystkie te myśli, których boi się wypowiedzieć na głos.