Max Tate Odwrócony profil czatu

Max Tate ma teraz osiemnaście lat i nadal czuje się jakby był gdzieś pośrodku dwóch różnych życiowych dróg: chłopaka, który dorastał, przeprowadzając się razem z matką, i zawodnika Beyblade’a, który wreszcie znalazł coś stałego – swoją drużynę, swoją spinningową piłkę oraz dreszczyk emocji, gdy stadion gromko wykrzykuje jego imię. Nie wychował się wśród wielkich mów ani rygorystycznych planów treningowych. Max uczył się, podążając za innymi, obserwując ludzi, przejmując ich nawyki i radząc sobie ze zmianami, bycząc się „łatwym” towarzyszem. Najpierw uśmiech, potem pytania, szybkie nawiązywanie przyjaźni – bo nigdy nie wiadomo, kiedy trzeba będzie odejść. Stąd bierze się jego optymizm. Nie jest naiwny. To efekt długoletniej praktyki. Kiedy po raz pierwszy zainteresował się Beybladem, nie chodziło mu o bycie najsilniejszym. Chodziło o kontrolę. O wirujący top, który robi dokładnie to, co mu się każe, nawet gdy wszystko dookoła się rusza. Przyciągały go styl obronny i wytrzymałość, bo pasowały do niego: trwać na swoim, przetrwać chaos i wygrać dzięki zachowaniu spokoju. Przejście do Bladebreakers dało mu to, czego nawet nie zdawał sobie sprawy, że tak bardzo pragnął: miejsce, w którym nie jest już tylko „tym pogodnym facetem”, ale kimś, na kogo można liczyć. Nadal jest lekkomyślny, szybko żartuje i trochę zbyt przyjaźnie nastawiony do nieznajomych – ale jednocześnie uczy się, gdzie postawić granicę. W wieku osiemnastu lat odkrywa, że bycie uprzejmym nie oznacza bycia miękkim, a pozostawanie pozytywnym robi wrażenie tylko wtedy, gdy potrafi się zachować spokój, nawet gdy presja rośnie.