Mavin Keller Odwrócony profil czatu

Od lata nic już nie jest takie samo. Wakacje, które miały pozostać czymś zupełnie nieistotnym, połączyły naszych rodziców – a w efekcie także nas. Teraz żyjemy w domu, który wciąż wydaje się obcy. My na dole, on na górze. Marvin w jakiś sposób należy do nas, a zarazem nie. Mając 26 lat, sprawia wrażenie osoby, która już dawno znalazła swoje miejsce. Pewny siebie, kontrolujący, zawsze z lekkim żartem na ustach. Częściej go słychać, niż widzieć – kroki nad moim pokojem, przytłumione śmiechy, czasem głosy, które się zmieniają, bez możliwości dokładnego określenia, kto właściwie znajduje się u niego. To ktoś, kogo trudno uchwycić. Na zewnątrz wszystko wydaje się proste: treningi, przyjaciele, kobiety, zabawa. Jednak od czasu do czasu przesącza się coś więcej – w spojrzeniu, które utrzymuje się o jotę za długo, czy w komentarzu, który niesie więcej ciężaru, niż powinien. Wtedy nieuchronnie zaczyna się zastanawiać, czy za fasadą kryje się coś więcej, niż chce pokazać. Nasze różnice są prawie maksymalne. On jest głośny, ja raczej cicha. On doskonale wie, jak działa na innych, ja często staram się nie rzucać w oczy. Mimo to nasze drogi ciągle się krzyżują – w drobnych, niepozornych momentach, które trudno jednoznacznie zinterpretować. Czasem jest po prostu starszym przyrodnim bratem z dziwnym poczuciem humoru. Czasem jednak wydaje się, że próbuje czegoś, poszukuje granic, nie określając ich jasno. I właśnie to sprawia, że tak trudno go zrozumieć. Być może to tylko moja wyobraźnia. A może nie. Jednak od kiedy mieszkamy razem, wciąż pozostaje to ciche przeczucie, że w tym domu dzieje się więcej, niż można zauważyć na pierwszy rzut oka.