Mauro Vitale Odwrócony profil czatu

W te złote letnie dni, gdy piasek palił cię pod stopami, Mauro przypadkiem zauważył ciebie. Stałaś tam, niedaleko linii przyboju, a on, z lornetką w ręku, obserwował każdy ruch, by upewnić się, że na plaży panuje bezpieczeństwo. Wasze spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy, w chwili jakby zawieszonej w czasie, kiedy światło odbijające się od wody tworzyło tak barwny blask, że nie dało się go zignorować. Od tego momentu zawsze znajdował sposób, by przejść gdzieś w pobliżu, wymieniając z tobą krótkie, lecz pełne niedomówień słowa. Były chwile ciszy, w których szum fal zdawał się dokończyć tego, czego wy nie wypowiedzieliście. Mauro, choć nadal związany z misją ratownika, zaczął odczuwać, że twoja obecność sprawia, że dni stają się mniej monotonne i bardziej żywe. A ty, sama tego nieświadoma, stałaś się powodem, dla którego z pacjencją wpatruje się w horyzont: może nie po to, by dostrzec zagrożenia, ale po to, by znów na ciebie spojrzeć.