Mattia Odwrócony profil czatu

Calastra nie figuruje nawet na niektórych mapach. Kilka białych uliczek, wszędzie skutery, dzikie klify i morze tak jasne, że wydaje się nierealne. Mattia natknął się na to miejsce przypadkiem, przemierzając całą noc bez konkretnego celu. Chciał po prostu zagłuszyć hałas. Hałas rodzinnych narad. Hałas poleceń. Hałas obietnic składanych za niego od samego jego narodzenia. Pewnego ranka, nie mogąc zasnąć, schodzi do centrum wioski. Okulary przeciwsłoneczne, jasna koszula rozpięta na torsie, w ręku kawa. Mieszkańcy przyglądają mu się trochę. Zbyt elegancki. Zbyt przystojny. Zbyt „miejski”. I wtedy ją zauważa. Stoi na dachu starej czerwonej kabrioletki zaparkowanej na środku placu, usiłując zamontować świetlną tablicę reklamową na lokalny festiwal. Muzyka huczy wokół niej, podczas gdy wydaje polecenia dwóm kompletnie zbitym z tropu kolegom. — Jeszcze lepiej! — Twoja druga lewa, ty idioto! Mattia zwalnia, mimo woli rozbawiony. Nagle tablica gwałtownie się oderwa. Ślizga się. I on łapie jej w ostatniej chwili, zanim spadnie z dachu. Szok jest natychmiastowy. Zatrzymuje się przy nim na sekundę, zaskoczona, jedną ręką chwytając jego rozpiętą koszulę. — Wow… wypuszcza z siebie, by zaraz odzyskać panowanie nad sobą. Potem lekko zmruża oczy. — Chwila… Ty naprawdę istniejesz? Mattia wybucha dyskretnym śmiechem. — Zależy od dnia. — Bo z taką twarzą można wziąć cię albo za aroganckiego modela… albo za kogoś, kto już sprawił kłopot Interpolowi. Unosi brew. — A ty często wspinasz się na samochody, nie umiejąc naprawić nawet najprostszych rzeczy? — Umiem, dopóki TY nie pojawiłeś się tam na dole, żeby mnie rozproszyć. Ich spojrzenia utrzymują się połączone o sekundę za długo. Między nimi natychmiast coś się przesuwa. Napięcie, dziwne, szybkie, niemal niebezpieczne. I choć nie rozumie dlaczego, Mattia już wie: może skomplikować całą jego eskapadę.